woensdag 20 januari 2010

Canto VII (het laatste)

Terugdenkend aan traag dalende rivieren
land balancerend in lagedrukgebieden
mijn buren van onbesproken gedrag
een handje helpend met de winkelwagens
toen tv-kleuren nog rijk en overdadig waren
het onbesproeide zand van nieuwbouwwijken
hoop op maakbare tomaat onbegrensd

zeg ik tegen allen die luisteren:
de wereld kent geen muren van paspoortfoto's
buren mengen liefdevol zonder recept te verliezen
zij en de ander leven op onze ene planeet samen
waar golven van kust naar Anatolische kust golven
basketbalpetjes en fezzen op dezelfde kapstok hangen
moskee, kerk en tempel dezelfde belasting betalen
Kira en Ninjat mijn naaste buren waren
Stiekem verlangde ik haar caramellen huig
zijn Indosnor voorbeeld voor mijn mannelijk zijn
Opa en oma reisden in een blik en blozend de ganse wereld over
gaven hun huis een oosters aanzien in polderstijl
Waar pisang ambon, kretek en nasi goreng nieuwe woorden zijn
net als quattro staggione, tamarindesap en döner kebab
Kijk eens naar wat een voetbalploeg drijvende houdt
aan taal en invloed op elkanders stijlfiguur
Een grensloze wereld waar allen geloven in zichzelf
zij die allen geloven in dezelfde God, Mens
in al zijn gedaantes aanbeden op elke hoek
een duvelstoejager zonder aanblik andante
meanderend langs breed bewuste kanalen



Openigszin een parafrasering van het bekende Marsmangedicht. Ik weet het, al zo vaak gedaan, maar in dit geval acht ik het extra toepasselijk en wrang. Maakbare tomaat een samentrekking van actie tomaat en maakbare samenleving. Alsof we door te protesteren tegen het onrecht in de wereld een betere wereld kunnen maken in plaats van er iets aan DOEN. Anatolië is de oude naam van Turkije en als je van hier over de zee naar Turkije reist kom je zo’n beetje langs alle landen waar ‘onze allochtonen’ vandaan komen. Behalve natuurlijk Suriname en de Antillen, maar wie wil mensen die daar vandaan komen nou allochtonen noemen? In Hilversum hadden wij buren waarvan de moeder Nederlands was en de vader Indonesisch en een twinitg miljoen talen kende. Ik overdrijf. Hun kinderen heetten Kira en Ninjat. Kira was zo ongelooflijk mooi, het was bijna niet voor te stellen dat ze gewoon onze buren waren. Nadat we op mijn vierde verhuisden kwamen we nog vaak langs. Die hele jeugd was ze doelwit van verliefde gevoelens. Ik verwijs naar de vader en moeder van mijn vader, die in Indonesië woonden voor en tijdens de oorlog en daarna veel door Europa en de wereld reisden. Met deze voetbalploeg wordt de Franse bedoeld die in 1998 het wereldkampioenschap won en overigens ook het Nederlandse van die tijd. Het Nederlandse team heeft sinds die tijd veel aan kleur ingeleverd. Andante = muziekterm.

Zo, dat was het dan weer. Dit verzorgen kostte meer tijd en aandacht dan verwacht. Ik hoop dat jullie er plezier aan hebben gehad. Hier wil ik dan nog even de aandacht vestigen op twee van mijn andere blogs, Ozymantra over de drempel, waar teksten staan die ergens anders op het net zijn gepubliceerd en Ozymantra schreef zich rot, waar enkele van de verhalen en gedichten op staan die in literaire tijdschriften zijn verschenen.

Dit is het laatste deel van het langere gedicht The Black Angel’s Death Song, dat in Kaalslag in de Lage Landen werd geïntroduceerd en in 2004 werd geschreven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen