donderdag 22 april 2010

Beeldverhaal: hoofdstuk 2 -The Bosbaan experience (1994)

Een van de redenen dat ik minder aangetrokken werd door het Demorfisme was simpelweg een verandering in mijn sociale situatie. Tot dan blowde ik graag en zat ik vaak in coffeeshop De Tweede Kamer, maar een andere klasgenoot, Sander Bongers, werkte in coffeeshop The Fatal Flowers en daar werd ik vaste klant. Ik werd er verliefd op het meisje van een ander en raakte bevriend met onder andere een redelijk gestoorde Zuid-Afrikaan genaamd John Musgrave. Hij verkocht me enkele trips die microdots werden genoemd. Deze uiterst potente pilletjes leken wat op salmiaksnoepjes en gedurende een paar maanden consumeerde ik ze alleen of in het gezelschap van anderen. De eerste van die trips was met John en vond plaats in het Amsterdams Bos. Er is toen iets gebeurd dat me op vele niveaus heeft beïnvloed, ook visueel, maar wat uiterst moeilijk is te beschrijven. In ieder geval dwong het me afstand te nemen van de beheersing die ik tot dan betracht had en ook van de objectieve benadering. Als ik niet al in een subjectieve wereld leefde dan werd dit enkel verergerd. Allerlei symbolen, waaronder de volle maan, begonnen steeds meer een particuliere waarde te krijgen. Ik zat toen diep in het midden van een mystieke cycloon waarvan enkel de rafelige randen aan te duiden waren. De wereld was een tunnel waarin elke gebeurtenis uitvergroot werd. Ik las Burroughs, Castaneda, Miller, Kerouac, Ginsberg en luisterde veel naar Kyuss, Sonic Youth, The Stooges en allerlei andere luide voor velen onplezante muziek. Het had de perfecte introductie tot de hippie kunnen wezen als mijn gevoel niet zozeer was samengegaan met ernstige megalomanie, eenzaamheid en een bijna Blakesiaanse verwachting engelen aan te treffen. Alles had de smaak van metaal. Mijn wereld was een smidse waarin ik mijn geest smeedde. Ik woonde op een eiland in de weiden bij Purmerend, Purmerland genaamd, volkomen afgesloten van de door Nederlanders gedeelde werkelijkheid. Ik introduceerde Sander Tuijp, mijn kompaan in het Demorfisme eens in de coffeeshop, maar hij vond het maar een onaangename plek. Niet genoeg zon en kleur.

Hier te zien:
Een plaatje met een paar klanten van de coffeeshop inclusief uw schilder zelf en op de voorgrond John Musgrave. De zogenaamde Meltdown Experience, waarin ik volkomen onbewust mijn versmelting met John probeerde te tekenen. Het melkwitte pad in het Amsterdams Bos dat tussen de duistere bomen de hemel in steeg. Een schets van de UFO. Paddestoelen in een apocalyptisch landschap. Een inktschets uit mijn hoofd van het meisje waar ik verliefd op was. De Deathtrip: op de fiets de muil van de stad in. Het ziekbed en de bloedfee: bezocht door het meisje, terwijl ik ziek was en monsters uit de stad mijn bed bestormden. De generaal en zijn mannen nemen de stad in bij de volle maan: een van de barmensen in de shop die een onuitwisbare indruk van plezier had achtergelaten. De wereld schudde bij de wortels, maar ik was de enige die het merkte. Ik had al eens eerder LSD genomen en dat had me losgebroken van het verleden, maar dit was iets anders. Er was nu een voor en een na. Dit was de genesis van een groots verhaal.

Meer afbeeldingen te vinden op ozymantra.nl








Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen