donderdag 17 juni 2010

Beeldverhaal Hoofdstuk 9 – Women War Revolution – 2001-03

Naar aanleiding van het hitje Supergirl van het bandje Raemonn raakte ik geïnspireerd door de mogelijkheid van een wereld zonder mannen vol superheldinnen. Ik vond het een leuk speels romantisch nummer en stelde me helemaal dat het over mijn toenmalige vriendin ging. Het was ook de tijd van het grote succes van Sex and the city, een serie die ik overigens met veel plezier keek. Verder was er ook weer een nieuwe Feministische Golf, geloof ik. Van vrouwen werd al een tijdje verwacht dat ze alles deden: zichzelf, man, kind, werk, vrienden en dan graag allemaal zo goed mogelijk. Het blijkt nog steeds dat de dames daar prima toe in staat zijn, maar dat dit wel enkele gevolgen voor de relatie met mannen heeft. Of in ieder geval voor wat mannen van zichzelf denken. Als zij alles kan en doet, waar past die man dan in? Moet hij de rol gaan vervullen die zij al die eeuwen heeft vervult? Wordt het een wraakoefening van de seksen? Is het vrouwelijk lichaam werkelijk mooier dan het mannelijke gewoon omdat het van een vrouw is, ronder is en iedereen haar wil, inclusief de vrouw zelf? Hebben vrouwen genoeg aan zichzelf, moet de man zich maar aanpassen, kan er een balans gevonden worden, gaat het hier om gelijke kansen of om wie de lakens mag uitdelen? Is de mannelijke schoonheid, die van spieren, kracht en hoekigheid onappetijtelijk en kan een museum zonder? Is het Y-chromosoom echt zo nutteloos en is X wat de klok slaat? Is de zachtheid van mannen aantrekkelijk en de baard uit den boze? Kan de man eigenlijk wel zorgen en streven tegelijk? En wordt de wereld er echt beter op als deze door vrouwen zou worden geleid volgens de vrouwelijke aard? Veel vragen die natuurlijk menig mens al bezighoudt. Geen vragen die beantwoord worden in de nieuwe serie schilderijen en tekeningen die ik was begonnen. Het begon allemaal met het schilderij The Women War Revolution, waarin een wereld wordt getekend waarin vrouwelijke cyborgs met elkaar strijden om de macht. Het is nooit de bedoeling geweest met deze schilderijen een discours op te zetten waarbinnen deze vragen werden behandeld. Het is leuk genoeg vrouwen te schilderen zonder erg diep te gaan. Het was nog leuker om supervrouwen te scheppen die geheel niet mooi hoefden te zijn. Het sprak mijn stripneigingen aan en zodoende is het ook veel verhalender dan de muurtekeningen of het volgende hoofdstuk.

Ik was de modderigheid van mijn kleurgebruik zat. Teveel zwart en wit, te weinig puur. Ook al dat vlekken en vegen, al dat schuren en die ongedefinieerde vormloze vlakken was ik zat. Ik wilde wat helderheid scheppen en kwam al snel tot dit gebruik van grote velden waartussen de figuur een weg moest vinden. Om toch nog iets van mijn vroegere werk te behouden maakte ik veel gebruik van bijvoorbeeld behangersplakband om simpele sjablonen te maken.

Hier te zien: Women War Revolution, Godin, Mechanic Madonna, Female Christ, The savior, Million Dollar Maiden, Supervrouw, Rocksteady (ja, een man! En graffiti!), Rossellini (met de prachtige Isabelle als uitgangspunt, al wist ik niet dat ik haar hoofd al eens eerder had gebruikt in een ander schilderij), Givenchy Vercingetorix en wat schetsen voor onder andere I, Claudia. Dit laatste schilderij en twee anderen simpel Model genaamd vormen de overgang naar het volgende hoofdstuk.

Meer te zien op ozymantra.nl.















Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen