zondag 18 juli 2010

Beeldverhaal hoofdstuk 12 – Rising out of chaos – 2008-09

Uiteindelijk lukte het om mijn huis zo om te bouwen dat het mogelijk was een atelier op zolder te hebben. Om verschillende redenen ging dit allemaal heel traag, onder andere omdat dat ik bijna constant bij PCM aan het werk was. Voor de grote dingen moeten we altijd veel tijd vrij maken. Misschien was het ook omdat ik lang met de kans rekening hield, bewust & onbewust, dat mijn toenmalige vriendin misschien zou intrekken. Met een atelier en een stellage om de schilderijen op te bergen was er eindelijk weer ruimte voor grote projecten. Ik was niet geheel ontevreden met die paar schilderijen en besteedde ook veel tijd aan gedichten, maar niets leek me leuker en uitdagender dan iets nieuws te beginnen. Een schilderij specifiek bleef mijn aandacht trekken: Monkey see. Het ontstond vrij eenvoudig. Een gekleurd vlak, een soort van lijst van dezelfde kleur, een oranjerood gekleurd figuur en wat nog meer? Ja, ik besloot er een geometrisch figuur in te plaatsen. Op zo’n manier dat het er geplakt uitzag. Er moest een verbinding zijn tussen het figuurtje en de vorm, alsof er een strijd plaatsvond tussen twee uitersten, waarvan de meest voor de hand liggende in dit schilderij die van emotie en ratio was. Ik schilderde daarna nog een ander in deze trant: Mr. Skeletondude, gebaseerd op een krabbeltje die ik eens gedachteloos bij de schrijfgroep maakte, waar ik toen al een tijdje deel van uitmaakte. Ik heb dat wel vaker gedaan, krabbels als basis voor schilderijen gebruikt. Kijk maar eens naar ‘Reaching for Valhalla’ (vorig hoofdstuk).

Zoals dat wel vaker gaat had ik me een vakantie als wortel voor de neus gehouden om de maanden van werk bij PCM door te komen. Alleen als er uitzicht is op iets goeds, liefst een vakantie, kan ik dat soort misère verdragen. Het was zo gepland dat het samenviel met het opheffen van de afdeling, maar bij nader inzien bleek dit niet het geval. Maar dat is niet van belang! Wat wel van belang was is dat ik het vliegtuig terug miste en een extra nacht in New York moest doorbrengen. Tijdens een wandeling van mijn hostel in de avond kreeg ik een ingeving over wat de volgende stap zou worden. Ik wist eindelijk wat mijn nieuwe project ging worden! in eerste instantie zou ik vrouwen schilderen waarmee ik een sterke emotionele connectie had. Het ging er niet om dat ik een relatie met ze had gehad of dat ik ze zeer intiem kende, het mochten ook vrouwen zijn die ik eenmalig had ontmoet en aldus een toch een sterke herinnering hadden opgeroepen. Zoals iemand wel eens op straat naar je kan kijken en dat die blik nooit meer vergeten wordt, iconografisch vastgeklonken aan iets in het hoofd, resonerend met diepere verlangens, weerkaatsend tegen allerlei lang verborgen herinneringen. Dat was het uitgangspunt, maar al snel kwamen daar andere onderwerpen bij en natuurlijk heb ik dit evengoed mijn hele schildersleven al gedaan, zij het wat minder precies. Ik zou ook vrienden en andere mannen in dit schilderen betrekken, ik zou ook groepjes afbeelden die een directe connectie tot mij hebben. Dit allemaal op de manier dat ik ‘Monkey see’ had geschilderd. Wat wilde vlekken en strepen in kleuren verbonden met het onderwerp, een vlak dat vastheid moest geven en eenzelfde verbondenheid in kleur, een figuur en enkele elementen die directe herinneringen opriepen. Dat niet alleen, maar er zouden ook woorden in komen, klein en soms half uitgewist, maar relaterend, verder vertellend, meet associaties oproepend, met kleine streepjes direct verwijzend naar de figuren, alsof het pijltjes en blokjes zijn in een soort computerprogramma, altijd cirkelend rond de mensen, telkens van perspectief verwisselend. En inderdaad, ik schreef de letters soms in perspectief, maar dit laatste idee viel al vrij snel weg. Het zag er toch een beetje te gekunsteld uit.

Het was rond deze tijd dat een goede vriend van de Rode Hoed, Marco Depiaggi, met het idee kwam om een galerie in zijn huis te starten. Galerie Radar Architecture&Art. Ik was snel enthousiast en besloot actief mee te helpen en stelde voor dat Marc Scheelen ook ging deelnemen. Gedrieën, met Weronika, Marco’s vriendin zochten we uit hoe dat moest, een galerie uitbaten. Marc had al veel ervaring vanwege zijn opleiding tot museumkundige en ik had al veel openingen afgelopen. Dit gaf me een goede kans om dichter bij de kunstwereld betrokken te worden en bovendien, enigszins niet gerelateerd tot mijn hulp, wilde Marco ook mijn schilderijen exposeren. Zodoende had ik in 2009 mijn eerste expositie in een echte galerie. We besloten deze ‘Rising out of chaos’ te noemen, een titel die voor mij in eerste instantie verwees naar de manier waarop het werk tot stand kwam, zo vanuit een hoop willekeurige kwaststreken en een zompige herinnering, maar achteraf gezien, en ik zeg dit misschien ten overvloede, is het ook een titel die mijn vernieuwde opwaartse gang als kunstenaar beschrijft. Elk Oudennieuw dat men mij vraagt wat ik ben antwoord ik dan ook vol zelfvertrouwen: Kunstenaar.

Sinds de betreffende expositie ben ik overigens vooral bezig geweest met mijn roman en met het in kaart brengen en aan de man brengen van mijn kunst. Schrijven of schilderen, het is wezenlijk anders, maar het kan beide kunst zijn.

Hier te zien: Monkey see, Mr. Skeletondude, Entanglement, The Frenz, Cavepainting, C’est Bon, Giorgia, The ring, Cuddly, Dear Abby, Rachida, Caridad, Sunset, Self-portrait, enkele voorschetsen.

Meer afbeeldingen te zien op ozymantra.nl.



























Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen