vrijdag 31 december 2010

Vrolijkheid

Ik ben vandaag zo vrolijk, ja, dat kan je zien. Maar dat nummer zingt niet door mijn hoofd, nee, terwijl ik de laatste boodschapjes voor het weekend doe. In plaats daarvan schreeuwt Nine Inch Nails een wanhopige I don’t know I don’t know. Ik weet namelijk niet waarom ik zo vrolijk ben. Ik kan er helaas niks aan doen de hele tijd te glimlachen. Er is niets bijzonders waardoor ik zo vrolijk ben, maar de glimlachjes blijven opborrelen alsof ik de een of ander drug heb genomen, alsof ik al een glaasje nepChampagne heb genoten, alsof de hele wereld teruglacht. Ik kijk even scherp naar de mensen om me heen… Nee, de wereld lacht niet terug. Het is een geluksgevoel dat geheel en al van mijzelf afkomstig is. Misschien is het de vrije tijd die maar niet lijkt op te houden of dat kleine beetje extra geld waarom ik me geen zorgen hoef te maken, of misschien een sterk gevoel dat er allemaal beloftes ingelost gaan worden. En nee, ik heb geen geweldig Oud & nieuw feestje voor de boeg. Gewoon een beetje chillen met wat vrienden.

Bij terugkomst kom ik de benedenbuurman tegen, een zanger van het Amsterdamse levenslied en een andere buurman van ik weet niet hoe hoog die ik eigenlijk nooit eerder echt heb gezien. We hebben het over de buurt aangezien onlangs op nummer 30 was ingebroken. Blijkbaar, volgens de zanger, zijn er in ons stadsdeel de grootste hoeveelheid inbrekers opgepakt. Wel 400. Ik maak de opmerking dat dit niet echt verrassend is gezien de samenstelling van de buurt. We weten allen waarover het gaat, maar niemand, zelfs de zanger, benoemt het. Het is niet alsof dat iets verandert. Soms noem ik onze buurt schertsend Klein Islamadam. Bij het de trap oplopen wordt ik eerst boos omdat een hele groep mensen het zo makkelijk maakt om onderscheid te maken. Is er dan geen van die schavuiten die bij zichzelf denkt dat het zo wel heel makkelijk wordt om mensen weg te zetten? Dan wordt ik boos over hoe makkelijk het is om een hele groep weg te zetten. We weten allemaal dat er ook blanke en zwarte Nederlanders tussen die 400 zitten, maar de eerste gedachte gaat uit naar de Marokkaanse Nederlanders. Of is ik het die dit soort gedachten heb en niet mijn buren? Ik denk er niet lang over na. Al snel komt de glimlach weer terug. Die glimlach komt van binnen en van nergens anders. Geluk komt nergens anders vandaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen