woensdag 19 januari 2011

De groep - deel 1

Tijdens het wereldkampioenschap voetbal volgde ik de wedstrijden zoals gewoonlijk alleen in mijn kamer. Ik had nooit tijd of zin om me bij een grotere groep te volgen. Als zo’n wedstrijd aanstond en ik was thuis kon ik nog wat anders doen dan naar dat groene scherm te kijken. Iets nuttigs, zei ik met een glimlach. Zet het geluid hard genoeg aan en het wordt een soort radioverslag waarbij je de plaatjes kan bekijken als het zo uitkomt. Meestal bij luid gegil. Toch, naarmate het spannender werd, voelde ik me genoodzaakt eens gezelschap op te zoeken. Soms verhoogt dat het plezier ook, dat delen van de ervaring. Je kan je buurman even aanstoten en een opmerking maken over dat schot, of die redding of zoiets en dan een biertje klinken op het succes/verlies. Het is tenslotte maar voetbal.

Enfin, voor de wedstrijd Nederland – Spanje besloot ik naar een nabij gelegen barrestaurant te gaan waar ze een groot scherm zouden hebben. Ik had wel eens eerder een wedstrijd in een kroeg meegemaakt, dat was… iets tegen Frankrijk en het zat vol met Marokkanen die allen juichten voor Zidane. Dat was een grappige en aandoenlijke bedoening. Beetje buitenland in het binnenland met een biertje. Ik kon er op mijn gemak anoniem tussen zitten. Hoe anders was het met deze wedstrijd tegen Portugal. Ik droeg geen oranje, mijn haar zat apart en ik had een soort van baardje, bovendien kende ik niemand. Normaal gesproken (als ik uitga of zo) is er niemand die me dit soort zaken verwijt, maar hier kreeg ik al snel blikken toegeworpen die toch niet mis te verstaan waren: wie is die mafketel? Of misschien dachten ze dat ik een Portugees was.

Ik probeerde met net zoveel enthousiasme te juichen, met net zoveel interesse te praten, maar die blikken bleven maar komen. Iedereen zat in groepjes bij elkaar en mengde nauwelijks. Blijkbaar werd het Nederlandse elftal gesteund door allerlei belangenverenigingen. Bovendien, als er gescoord werd of net niet of er was een vuile overtreding (van de ander) dan ontplofte de tent in een gigantisch orgastisch gebrul dat weinig aantrekkelijk was. eerlijk gezegd kwam het op mij, iemand met een zijdelingse interesse, gewoonweg gewelddadig over. Ik voelde volkomen ontheemd tussen mijn landgenoten. In de pauze was iedereen hyper en niemand luisterde echt naar de verschillende analyses die ze zelf maakten. Ik voelde een oprechte angst in deze groep zich te ontspannen. Mijn toch lankmoedige liefde voor voetbal was gesmoord.

Wordt vervolgd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen