zondag 23 januari 2011

De groep - deel 3

Daar zit ik dan, op mijn fiets en pas 40, op weg naar een plek waar ik al bijna 19 jaar kom. Een plek vol kinderen zoals ik, iedereen verlangend naar seks, dansen en vluchten. En anderen zoals ik die nog iets van het verleden proberen terug te vinden? Ik twijfelde heel erg. Ik was moe, het was laat en koud. Zoals vroeger was het niet meer, toen ik een week niet door kon komen zonder in het uitgaansleven te duiken. De behaaglijkheid van het thuis weegt al een tijdje zwaarder dan de behoefte aan een liederlijk leven. Ik wist echt niet of ze mijn muziek zouden draaien en het mijn Korsakoff was.

Bij binnenkomst was ik onmiddellijk gerustgesteld. Ik hoorde The Killers of iets anders dat misschien wel commercieel is, maar in ieder geval binnen mijn smaak valt. Het bier was wel veranderd, Budel in plaats van Leeuw, maar de barlui niet. Althans, één anders en de rest hetzelfde, maar allen met dezelfde blik van verveling gemengd met alertheid, zo eigen aan barmensen. Wat dat betreft is het nooit leuk te werken als anderen plezier hebben.

Wat in de eerste plaats opviel was dat er een speaker half op de dansvloer stond die het moeilijk maakte om je daar in de hoek te verbergen. Zoals gewoonlijk observeerde ik eerst. Het is prettig om te kijken naar mensen die zich vermaken en ik voel me bovendien ook een beetje geremd in de aanwezigheid van zo’n groep. Een biertje of twee doet wonderen. Het viel op dat de groep onsamenhangend was. Niemand voelde zich blijkbaar echt op zijn plaats. Dat is ook niet gek als een formule wordt vervangen en de vaste gasten afwezig raken. Zij zijn degene die voor samenhang horen te zorgen.

Toen begon het dansen, het volgen van de muziek. Eerst aarzelend, met kleine stapjes en bewegingen, maar allengs nadrukkelijker en uitdagender. Zo’n dans is een herinterpretatie van muziek in beweging en een show voor toeschouwers, maar ook een meditatie op de vleselijke kant van het leven. Deze dans begint dan ook bij jezelf, daar waar je alleen bent en naarmate je langer danst en meer terloopse contacten maakt met de anderen dans je steeds meer met elkaar, al blijf je solo zoals de moderne mens doet. Toch ben je op een gegeven moment één met de groep, zonder praten, zonder oordelen, zonder schaamte.

Wordt vervolgd.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen