zondag 2 januari 2011

Een dode David Bowie

Ik dacht eens dat David Bowie dood was en moest toch even huilen. Nou ja, huilen… Dat doe ik niet zo snel. Soms. Als ik een documentaire zie op Animal Planet. Maar die doen het erom. Welke rotschoft zou daar niet een traantje om laten? Geef mij dan maar The dog whisperer op National Geographic. Wat die man voor elkaar krijgt hebben hele opvoedingsinstituten soms jaren voor nodig. De mate waarin een mens bereid is zich aan de hondenmanier aan te passen is verbazingwekkend en bewonderenswaardig. Zeker als je bedenkt dat mensen honden meestal nemen omdat ze ook behoefte hebben aan gehoorzaam gezelschap.

Anyways… David Bowie. Die heb ik leren kennen via mijn moeder. Ik had hem natuurlijk wel eens op de radio gehoord, want in die tijd, de late jaren zeventig, speelde men nog van alles op de radio, maar zijn persoon en muziek waren nooit tot me doorgedrongen. Niet tot ik Let’s dance hoorde en die clip zag en mijn moeder aankondigde dat ze naar een concert van hem ging. Dat laatste verraste me hogelijk aangezien ik dacht dat ze zulk soort dingen nooit deed, behalve misschien eens naar een jazz-optreden hier in Laren of Bussum. Mijn zus en ik moesten altijd mee, maar dat zagen we nooit echt zitten. Ik heb vast een hoop plezier gemist door die koppige houding. Ik zat liever thuis met Starwarspoppetjes of eh vieze boekjes. Is de Playboy een vies boekje?

Het idee dat die man met de markante tanden en kaak, met die afwijkende ogen die soms glitteren als edelstenen in een besneeuwd veld, zomaar zou kunnen verdwijnen stemde me uitzonderlijk droevig. Na die eerste echte kennismaking via Let’s dance ben ik meer naar hem gaan luisteren en steeds meer onder de indruk geraakt. Met terugwerkende kracht is hij in mijn verleden opgedoken. In alle kieren van mijn opgroeien, zelfs toen ik nog niets van muziek wist, is hij gekropen en heeft hij gezongen met die ijle blikken en soms kreunende stem. Al die transformaties waren de kleren die ik uit en aantrok door al die jaren. Zoiets geeft een gevoel van eeuwigheid. Zoiets geeft het gevoel van een hond die je altijd trouw is en je leven altijd licht geeft. Zoiets zorgt ervoor dat mijn moeder nooit dood zal gaan. Dat was even het gevoel dat door me heen trok toen ik dacht aan een dode David Bowie.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen