zondag 2 januari 2011

Poëzie is lelijk

De meeste poëzie is lelijk
zei zij en zwaaide naar Picasso in het park
Ik mompelde iets onverstaanbaars
Mijn map ging de lucht in, het papier
Ik liep verder en bleef staan, beduusd
Het park was drassig
De woorden weigerden
Te geconstrueerd, zei zij
en met dat woord ging ze de strijd aan
Ik stapelde elk argument daar bovenop
en zij schoof een riposte onderdoor
Het klonk niet meer, de rijm liep weg
Ze wist het wel, dat rijm niet klonk
Dat was niet wat ze bedoelde
Het was niet die klank
Dat verlies
Elk woord
Zat vast

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen