vrijdag 14 januari 2011

Portretschilderen

Sinds vorig jaar schilder ik portretten. Ik moet eigenlijk zeggen: weer. Op school tekenden we veel portret en een jaar of wat na school schilderde ik er vijf . Drie van vrienden, één van mijn moeder en één van mijn vader. Op school tekende ik, maar aangezien schilderen een soort van lust voor leven werd leek het vanzelfsprekend dat ik, eenmaal op eigen voeten, mijn portretten zou schilderen met olieverf. Olieverf, de moeilijkste en mooiste, de koninklijke, etc. van alle verven. Nou ja, ik vind het lekker spul. Ermee werken kost misschien meer tijd dan met die andere verven, maar dat geeft me dan ook de tijd om na te denken of met iets anders bezig te zijn. Niet zo haasten, meneer Ozymantra! laat het leven richting en ritme krijgen aan de hand van de langzame droger!

Natuurlijk worden er al eeuwen portretten gemaakt en ongetwijfeld zeer vaak door mensen met aanzienlijk meer talent dan ik , maar juist dat geeft iets prettigs. Het is tegelijk rustgevend, want je hoeft niet perse het wiel opnieuw uit te vinden en het is een uitdaging, want er valt altijd wel iets van eigen hand, eigen geest, eigen inventiviteit of inspiratie toe te voegen. Er gaan veel verhaaltjes over portrettekenen rond. Onder andere en vooral dat de schilder de ziel of het hart van de geschilderde in een schilderij verwerkt. Of zoiets mogelijk is lijkt mij vooral te liggen aan iemands spirituele instelling. In deze materialistische wereld blijft er op het doek niets anders dan verf, dan een manmoedige poging iets van een persoon te vangen. Zelfs dat zal door velen gezien worden als een illusie. Tenslotte is er niks anders dan techniek en materie. De schilder is magiër noch bemiddelaar tussen het hogere en ons aardlingen. Verf is verf en er bestaat geen ziel om te vangen. De persoonlijkheid is tenslotte niets anders dan illusie.

Maar, eerlijk gezegd, is het schilderen van mijn modellen een ongewoon plezier omdat het leuke, gezellige en intelligente mensen zijn en omdat het prettig is te socialiseren tijdens werk. Wij schilders leven tenslotte een behoorlijk solitair leven. De meeste tijd brengen we door achter onze ezel, met een leeg doek, denkend over wat de volgende kwaststreek gaat worden, de volgende kleur, de volgende afbeelding. Wij bewandelen een smal pad tussen de investering van onze ziel en zaligheid in het volgende kunstwerk en de totale overgave van de materie aan de materie van het geld.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen