zondag 9 januari 2011

Schijnheilig

Schijnen als een heilige. De schijn van heiligheid. Schijnheilig. De naam van iemand die doet alsof hij iets anders is, maar nog eerder van iemand die doet alsof hij beter is dan de ander. Het is een woord waar je liever niet aan wordt gekoppeld, maar hoeveel onder ons zullen zo nu en dan zo’n momentje hebben gekend dat ze zich beter voordeden? Misschien is schijnheiligheid erger dan dat. Misschien gaat het om het stelen van een stukje goddelijkheid en haalt het zodoende God naar beneden. Misschien is er sprake van een soort blasfemie die onze gelovige medemens niet kan toestaan. De mens meet zich de maat van God aan. Wie zei dat ook alweer, ik ben een god in het diepst van mijn gedachten? Graag ziet de moderne Nederlander zich zo: als een God van binnen en een lijdend voorwerp van de echte wereld. Die echte wereld is dan ook de duivel en het innerlijk is maar al te perfect. Zie hiervoor ook dit alleraardigst interview afgelopen zondag 10 januari met Paul Schnabel. Misschien moeten deze moderne Nederlanders de hand ineen slaan en tezamen het woord Schijnheilig teniet verklaren of op zijn minst een papiertje ondertekenen waarin het ontdaan wordt van allerlei negatieve connotaties. Want als iedereen dezelfde ‘kwaliteit’ deelt kan men deze dan nog als ‘slecht’ zien?

Natuurlijk is Schijnheilig ook een leuk kraakpand op de Passeerdersgracht te Amsterdam, waar ik zaterdagavond een gezellige avond heb mogen doorbrengen. Het was als vanouds, zullen we maar zeggen, jaren 80 & 90 achtig. Dat zie je niet meer zo vaak. Lekker rommelig met veel mensen in vrijetijdskleding, al was al die kleding van uitzonderlijk betere kwaliteit dan die van vroeger en rookte bijna iedereen netjes in het rookhok. Daar mocht deze avond dus geen tango worden gedanst . Maar ja, Schijnheilig, gratis en met een kleine vernuftig opgehangen expositie van protestposters uit het verleden en heuse snelschakers die iedere uitdaging aangingen en met zwier wonnen!

Kraken is natuurlijk een uitzonderlijke bezigheid. Een pand staat leeg en anderen nemen het in. Alsof ze daar een soort recht op hebben. Vervolgens, als het goed is, maken ze er onder het mom van de vrijheid een cultureel centrum van dat soms legaliteit verwerft, maar vaker weer verdwijnt zonder andere sporen dan herinneringen achter te laten. De buitenwereld begrijpt niet dat iedereen een betaalbare woning nodig heeft en dat cultuur ook buiten de gebaande paden moet gedijen, maar gaat wel door met klagen over hoe de wereld naar de klote gaat aan geld en hebzucht.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen