zaterdag 8 januari 2011

That 70's show!

Laat ik een lans breken voor de sitcom That 70’s show. Niks hoge cultuur, nee, een simpele serie met als voorbeeld Happy days. Met de jaren 70 als uitgangspunt betekent dat drugs, Vietnam, emancipatie van vrouwen en zwarten, noem maar op. Bovendien zien we de typische dingen van die tijd zoals de mode en films (Starwars). Onder het mom van zo op het eerste zicht een oubollige humor wordt een beeld gegeven van een jeugd die opgroeit in de moderne tijd. In sommige episodes wordt er naar de jaren 90 gekeken zoals men dat toen deed met het sciencefictiondroomglazenoptimisme: Aluminiumfolie kleding & persoonlijke raketten.

Waar de serie het van veel anderen wint is het samenspel van de karakters die soms vergeten dat ze karakters zijn en laten zien dat ze als acteurs een hecht soort van vriendschap hebben opgebouwd. Dit komt het best naar voren in de toespraak in de laatste aflevering van Kitty Foreman, Erics moeder. Kitty, de liefste en meest verzorgende ouderwetse moeder die een jongen maar kan hebben rookt en drinkt als een ketter. Ze heeft het niet zo op haar sletterige dochter die juist de oogappel is van Red, haar man. Een veteraan van twee oorlogen die vaak een tirade of toespraak eindigt met de vraag of de ander graag zijn foot in his ass wil. Eric heeft het beheer over de kelder waar hij en zijn vrienden samenkomen en vaak in een kringetje wiet roken. Donna waarmee hij opgroeit en een relatie begint: struis, roodharig, intelligent en feministisch. Zijn beste vriend Hyde: cynisch, vrijdenker, harde bolster blanke pit. Kelso (door Ashton Kutcher), de vrolijke kluns die denkt dat schoonheid alleen genoeg is, wat diens vriendin Jacky ook denkt, een ijdel leeghoofd die complimenten geeft waarmee ze de ander beledigt. En dan Fez, een door seks geobsedeerde buitenlander waarvan niemand weet waar hij vandaan komt. Telkens als hij het zegt is het plotseling zo lawaaiig dat niemand hem verstaat.

Het meest hartverwarmende is wel hoe deze groep zich van alles jegens elkaar kan veroorloven, maar altijd op elkaar vertrouwt als het er op aan komt. Relaties beginnen en eindigen, overspel wordt gepleegd, drugs worden gebruikt, practical jokes worden uitgehaald, maar als het er op aankomt doet men hun best voor elkaar, is men bereid de ander te vergeven, laat men de relatie dieper en hechter worden, zonder de individualiteit daar helemaal voor op te geven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen