vrijdag 4 februari 2011

De groep - deel 10

Ik heb zelden zo’n rare kwibus gezien als die man met de blonde pruik en de zure glimlach. Hij is vreselijk populair omdat zijn mening gepekeld is met gevoelens. Onderbuikgevoelens, zoals wij dat graag noemen, maar eerder met gevoelens die mensen vooral met zich dragen zonder er al te veel over na te denken. Over gevoelens kan je tenslotte beter niet al te lang nadenken, want dan zijn ze niet meer jouw gevoelens. Volkswijsheid nummer 1. De Blonde Kwibus krijgt het ook nog eens voor elkaar al die dingen te zeggen zonder dat iemand hem legaal kan pakken. Ze proberen het wel, maar goed, dat kan alleen verkeerd gaan. Een gesprek over gevoelens en dan de wet erbij halen? Dat pikken zijn volgers niet.

We moeten natuurlijk niet vergeten dat hij door een andere groep op de hielen wordt gezeten. Ze kunnen zijn bloed wel drinken. Als ik het goed begrijp moet je dan erg snel zijn, wil je bloed drinken. Het stolt nogal vlot. Dan wordt het eerder bloed happen. De Blonde Kwibus zit dus in isolement en kan alleen met bewakers en collega’s van gezicht tot gezicht spreken. De rest kent hij eigenlijk alleen van telefoon en internet. Zo stel ik het me enigszins voor. Niet even naar de bakker om een gevulde koek te halen. Hoe kan hij dan weten wat ‘de gewone mens’ vindt? Onderbuikgevoelens worden door iedereen gedeeld, zelfs de meest verstokte linkser of intellectueel moet ze wel eens hebben ervaren. Het is iets dat de groep bij elkaar houdt en iedereen kan eruit tappen.

Soms denk ik wel eens dat die Blonde Kwibus zich gedraagt als een lastig schooljoch en dat we hem op dezelfde manier moeten terechtwijzen. Het is best link om zo met de gevoelens van mensen te spelen. Soms denk ik dat hij de vader & leider is waar de natie op wacht en om schreeuwt, maar dan een echte klootzak, de pestkop van op de hoek. Daar heb ik nooit erg goed mee kunnen omgaan. Meestal denk ik aan die oude uitspraak dat het volk de leider krijgt dat het verdient. Dan staan tranen me nader dan lachen. Vaak denk ik ook dat het jammer is dat die Goddelijke Kale dood is. Die man kon tenminste goed lachen en anderen aan het lachen brengen. Als we dan toch een onderbuikvertolker moeten hebben liever hem.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen