donderdag 14 april 2011

Gemiste kansen

Onlangs zat ik in mijn favoriete café, een plek waar mensen liever uitgaan dan buurten, maar waar ook buurtbewoners komen. Soms is het er erg druk en soms ook helemaal niet. Deze avond was het halfvol. Ik had geen zin om te praten, bestelde woordloos een biertje en wachtte tot er een kruk vrij kwam. De twee andere jongens aan mijn tafeltje straalden met zo’n Hollandse gezondheid dat ik er een beetje ongemakkelijk van werd. Dat soort uitgesproken gezondheid doet kunstmatig aan. Aan mijn andere kant zat een groepje dat wat met rockmuziek had. Waarschijnlijk Gothic of iets anders alternatiefs. Het was duidelijk dat ze niet uit Nederland kwamen. Iemand die zich ergens thuis voelt gedraagt zich anders dan iemand die deze plek bezoekt. Er waren nog meer interessant aandoende groepjes. Ik begon te observeren en noteren:

Ze was zo klein en in het zwart, met de strakke mouwen bijna tot op de polsen waar nog net een tatoeage was te zien, dat ik me verbeeldde dat er littekens van zelfmutilatie verborgen zaten.

Het groepje van twee stelletjes vormde een coalitie van ongemak. De ene vrouw droeg de hele tijd de kieskeurige blik van mijn moeder als wij gekkigheden uithaalden die ze niet direct kon verbieden, terwijl de ander in een soort van eeuwig Oprah-moment haar hart zenuwachtig luchtte. Al was het maar de vraag of ze werkelijk uitsprak wat op haar hart lag. De mannen cirkelden er omheen als satellieten die geen verbinding met de basis konden maken. Het bleek toch moeilijk opnieuw de regels van omgang uit te vinden dus vielen ze terug op wat ze hun ouders hadden zien doen.

Amerikaanse toeristen kunnen geen bier drinken. Ze verwachten de hele tijd de kick van sterke drank.

Ze verlangde er bij te horen, maar was te nerveus om te zien hoe dit moest.

Twee vrouwen die elkaar niet goed kennen schuifelen in gesprek nader. Elkaar echt raken met woorden lijkt buiten hun macht.

Er flitsten blikken van herkenning in de flitsen van de telefooncamera’s. Men ziet elkaar pas echt door een lens van glas.

Ze kon de vorm in het gesprek maar niet vinden omdat ze er geen deel van uit maakte.

De drie mannen in het midden van de ruimte hebben genoeg aan hun gedeelde jaren.

Haar hart zwol zo op dat hij geen weerstand meer kon bieden aan de houding die ze had aangenomen.

De muziek begon en dwong in alle vrijheid.

Dat ik me afgesloten voel wil niet zeggen dat ik afgesloten ben in de geest van een ander.

Echt niet dat ze met hem gaat slapen! Althans, dat denkt ze nu.

Je kan de avond alleen eindigen met een goed cliché. Liefst een muziekje dat iedereen kent, maar een knokpartijtje is ook op zijn plaats.

Uiteindelijk danst ze halfhartig met een ander omdat ze al te lang heeft geflonkerd.

Ik probeerde zo bondig mogelijk het geziene neer te schrijven, alsof het al onderdeel vormde van een literair stuk. Mijn voet wipte ongecontroleerd op en neer en onbewust trok ik tijdens het denken gekke bekken, waar ik weer om moest lachen toen ik me dat realiseerde. De muziek werd steeds beter en ik begon hard mee te zingen. De jongen achter me, aan mijn zijde, ergerde zich soms aan de manier waarop ik ruimte innam en zei dit tegen me, terwijl ik mij ergerde aan hoeveel ruimte hij steeds innam. Iets voor sluitingstijd liep ik vrolijk weg. De barman hoorde mijn luide groet niet. Ik had drie biertjes gedronken en niemand ontmoet.


Illustratie Lexamoosa

Lexamoosa, een ambitieuze piepjonge illustrator woonachtig te Amsterdam, heeft speciaal op aanvraag deze illustratie vervaardigd voor deze blog. Meer werk is hier te vinden.



Ozymantra Speelt vraagt graag bekende en onbekende illustrators om illustraties te maken voor zijn blog. Mocht iemand interesse hebben of iemand te kennen die interesse heeft kan deze zich via deze blog aanmelden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen