woensdag 10 augustus 2011

De kleur van chaos is grijs

In het onbekende heerst het onverwachte. De oude Egyptenaren geloofden dat de wereld een terp was in de grote leegte van chaos. Hun cultuur was duizenden jaren praktisch onveranderd in een poging de chaos buitenhuis te houden. Ik linkte laatst een leuke animatie door van wat we van het universum wisten, van heel klein naar immens groot. Mensen werden bang van het grote en leken het kleine niet te zien. Mensen maken zich grote zorgen om het microscopische in de vorm van bacteriën, virussen of losbandige celgroei. Het levert soms wel eens fobieën op. Alles dat buiten ons vermogen ligt om te controleren levert angst op. Dat wat we weten lijkt nooit genoeg om dat wat we niet weten te accepteren. Hoe meer we weten van onze directe omgeving hoe meer zorgen we ons maken over dat wat we nog niet weten.

De manier waarop onze hersenen omgaan met de wereld is door modellen van die wereld te scheppen. We leren dat B op A volgt, dus zien we vervolgens niet meer dat soms C, E of K volgt. C, E of K wordt gelijk gemaakt aan B. De ene tafel is gelijk aan de andere tafel aangezien we op beide een diner kunnen opdienen. In ons werk kunnen we heel gespecialiseerd worden, elk detail en elke nuance overziend. We krijgen er een soort van hypergevoel voor. Dingen gaan vanzelfsprekend omdat ons hele wezen zich er bewust en onderbewust op heeft gericht. Maar de wereld daarbuiten moet in hapklare blokken gepresenteerd worden. Zwart is zwart, wit is wit, grijs is ongemakkelijk. De kleur van chaos is grijs.

We hebben een gezin waarin vier mensen naast en met elkaar functioneren. Er treedt een grote harmonisatie op, maar na verloop van tijd ontspoort deze. De vrouw wil een nieuwe hobby en vrienden ontmoeten, de man wil ander eten en weer flirten, de zoon is voetbal zat en gaat naar hiphop-feestjes, de dochter dompelt zich onder in sociale websites. Het gezin valt uit elkaar. Dat dit lang niet altijd gebeurt is omdat de mens ook een gevoel heeft dat onder de angst ligt. Een gevoel van vertrouwen, zij het misschien niet van begrip. Misschien is het onbekende wel angstwekkend, maar niks eraan is onoverwinnelijk. Er blijft altijd iets buiten ons begrip, maar niets eraan is iets waar we ons niet op den duur tegen kunnen wapenen, of wat we niet zouden kunnen begrijpen en liefhebben. Het is een vertrouwen in het eigen kunnen dat de chaos omarmt en overwint.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen