zaterdag 20 augustus 2011

Het gat dat niet is te dichten

Eenmaal de kranen open gezet is er geen houden meer aan. We beginnen met voelen en het wil niet stoppen. Elk nieuw voorval dat een gevoel oproept doet dat ook en roept een reactie op die een nieuw gevoel oproept. Natuurlijk en dit spreekt voor zich. Gevoel ligt aan de basis van ons wezen. Alles dat we denken en doen wordt gefilterd en aangestuurd door gevoel. Zelfs de meest rationele, intellectuele, koude mensen, als ik ‘koud’ in dit verband mag gebruiken, zijn hier aan onderhevig. De seriemoordenaar heeft gebrek aan sympathie en empathie en dat duidt nadrukkelijk op gevoelsarmoede, maar zijn heilloze tocht langs dode en gemutileerde lichamen wordt gevoed door een overheersend verlangen iets te voelen. Juist hun emotionele gebrek eist van hen een extreme stimulans. Geen mens bestaat zonder gevoel.

Wat we in deze tijd zien is een vastklampen aan elk kleine gevoelletje dat er is. Een overgevoeligheid voor elke nuance. De emo-tv van Oprah, Dr. Phil en de talloze Nederlandse programma’s over bejaarden, daklozen, noem maar op, verlangen van ons constant een reactie. En niet eentje van, jemig, kunnen die mensen niet eens normaal doen, maar het liefst eentje van volledige overgave aan de empathie. Je bent in de ogen van vele pas een mens als je overal bij voelt en dit ook vooral uit. Het emoteert. Het zien van ellende op tv en niet volgens het juiste stramien reageren is bijna altijd een reden voor emotionele uitbanning door de ander. Hoe groter het voorval, hoe emotioneler mensen reageren.

Toen de torens in New York vielen had onze premier, dat was Kok geloof ik, een heel verstandige toespraak, waarin hij zijn medeleven toonde, maar ook probeerde ons te wijzen op hoe we het best konden reageren. Deze toespraak van redelijkheid verdween geheel in de massale golf van verontwaardiging. De enige manier waarop we op een ramp mogen reageren in de publieke opinie is de emotionele. Er wordt anders toch niet geluisterd. Maar iedereen vergeet dat gevoelens misschien aan de basis van ons wezen liggen, maar dat deze ook nooit te vervullen zijn. Ze blijven altijd hongerig naar meer medeleven en meer wegen om zich te uiten. Woorden schieten tenslotte tekort bij elk gevoel. De rede klinkt altijd het hardst in de oren van de gevoelige, maar is het enige dat de vloedgolf van overdaad enigszins kan dempen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen