zondag 28 augustus 2011

Het onberekenbare

Er komt een storm aan, heb je dat gehoord, er komt een storm. Hij zal hagel en regen brengen, deze storm, hij zal het zand tot modder maken en lantaarnpalen krom trekken. Het zal een storm voor de eeuwen zijn, een storm zoals we nog nooit hebben gezien. Alle aandelen zullen waardeloos worden, want deze storm kent geen winstvoordeel, deze storm maakt al het papier slap en week. De rente zal eindeloos stijgen in deze storm, want het water kent geen grenzen, het water stijgt ons tot de lippen en de rente zal de toppen van wolkenkrabbers krabben. Deze storm van verontwaardiging, aangestoken door de populisten onder ons, zal razen door een land gebouwd tussen dijken en polders. Koeien zullen door de hemel vliegen en schietgebedjes loeien. Boeren zullen hun krukjes achterna rennen zoals deze tuimelend over het land vliegen. Mannen in pak zullen nodeloos naar hun stropdas zoeken, want die hangen in de hoogste radiomasten als vrolijke getuigen van de ondergang. Dejallaba’s en burka’s zullen de straten onbegaanbaar maken in een chaotische werveling van meningen en rituelen. Het is een storm die de jeugd materieel voordeel laat plunderen, Scandinavische gekken in het rond laat schieten en Theekransjes hele economieën laat saboteren. Waardeloze glimlachende leiders verdwijnen onder de golven. De storm zal angst verspreiden onder de liefste bejaarden en de grootste patsers. Het is een storm die woestijnzand in Luxemburg doet landden en tropische dieren dierentuinen laat overnemen. Het is een storm die olie met water laat mengen. Het is een storm die eilanden met nucleaire energie verplaatst naar breuklijnen in de aardkorst. Het is een storm die God niet gewild had, maar God wist voor een keer niet wat hij aan het doen was.

Het is een storm zoals we nog nooit eerder hebben meegemaakt die de hele wereld kaal en schoon zal achterlaten, gereed om weer bevolkt en bevuild te worden. Misschien dat we na deze storm iets nieuws kunnen doen. Misschien kunnen we de wereld opnieuw inrichten en gaan voor schoonheid, warmte, verantwoordelijkheid en verstand. Misschien dat als alles leeg is dat we het met de beste kleuren van ons palet kunnen invullen. Misschien dat we eindelijk idealen kunnen paren aan nuchter verstand en concentratie aan discipline en begrip aan overzicht. Misschien dat als deze storm voorbij is en God in zijn natte toga de dijken weer opbouwt dat we dan niet meer zo bang voor elkaar hoeven te zijn. Wie zal het zeggen. Wie behalve de tijd en de tijd zijn wij. Evenwicht. Ik kan de sirene van hier al horen.

1 opmerking:

  1. Laten we hopen dat die God inderdaad de dijken weer op kan bouwen en het evenwicht herstellen.

    BeantwoordenVerwijderen