donderdag 25 augustus 2011

Het oncontroleerbare

Het begint met de tuin. Er groeien dingen die zich niet aan de regels houden. Wat onkruid hier en daar. Tussen de tegels groeit van alles dat niet mag. Je had een perfect plateau van rust voor ogen. Een eiland afgesloten van de wereld. Je wil een kans hebben je af te sluiten van de drukte, van de mensen, van het werk, van het nieuws. Je wil een vriend kunnen uitnodigen en ontspannen kletsen over die wereld, over je dromen, over je angsten, over wie jij bent als niemand naar je kijkt. Je hebt er mannen voor ingehuurd om dit eiland te maken, of misschien dacht je wel dat je dat zelf kon. Als je het zelf hebt gedaan komt er trots bij te kijken, heb je ervoor betaald dan ben je trots dat je dit zelf kon doen. Je ouders deden dat soort dingen nooit, of misschien deden ze dat wel en ben je blij dat je bij hen kan aansluiten.

Dan kruipt er een groen dingetje tussen de tegels door. In het begin vind je het schilderachtig. Ja, zo zijn tuinen nou eenmaal, zo is groen hier, dan daar en plotseling tussen je tegels. Je tuin leeft! Dit vind je niet alleen goed, je viert het zelfs. Het leven, ja, zo is het leven! Je weet nooit wat je kan verwachten en dat stukje groen tussen die tegels is daar het bewijs van. Toch, naarmate er meer groen zich naar boven wurmt, begint het te ergeren. Je vrienden vinden het misschien rommelig en denken dat het iets met je karakter te maken heeft. Je blijkt niet alleen iemand die het leven viert, maar ook iemand die slordig is. Nalatigheid is niet een zonde omdat het geloof dit vertelt. Nalatigheid wijst op rommelig en slordig denken. Hoe kan je ooit betrouwbaar zijn op werk, in de maatschappij, met vrienden, als je zo nalatig bent?

Je trekt het groen er eerst met de hand uit, maar het lijkt wel een plaag, het blijft komen! Je koopt tuingereedschap, je investeert geld in een bedrijf, je neemt deel aan de economie, want je moet onkruid wieden. Elk stukje groen wordt nu genadeloos ontworteld. Alle richels zijn schoon. Je gaat ook maar de tegels zelfs afkrabben en poetsen. Elke afwijking begint je te ergeren. Het beeld van perfectie dat je in je hoofd hebt komt steeds nader, maar wordt nooit bereikt. Het ergert je dat er geen perfectie bestaat, dat iets telkens aan je macht ontsnapt. Dan wordt je op een dag wakker en realiseer je dat je obsessief aan het schoonmaken bent. Je hebt geen grip meer op jezelf.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen