vrijdag 19 augustus 2011

Materieel vacuüm

Ik las het gisteren in de krant: wie consumptie zaait zal ontevredenheid of erger oogsten. Het is een vreemd ding met mensen dat we eigenlijk nooit tevreden zijn. Hoeveel dingen we ook hebben, er blijft altijd dat knagende gevoel dat er meer is om te hebben. Ontevredenheid nestelt zich makkelijk in de schoot van verlangen. Telkens worden we geconfronteerd met wat de buurman heeft en denken we maar wat vaak: dat zou ik ook willen. Hoe makkelijker het lijkt om iets te hebben hoe sterker dit gevoel wordt. Het idee dat we na al die dure nieuwe mobiele gadgets niet net zo makkelijk de volgende I-phone of I-pad kunnen krijgen is onverdraaglijk. Gelukkig werken de bedrijven en fabrikanten mee. Ze gunnen ons de kans deze zaken te bezitten door de prijs over vele maanden of jaren uit te smeren. Wat eigenlijk een extreem dure en geraffineerde grappigheid is, vol technologie waar ze twintig tot dertig jaar geleden bij defensie een moord voor hadden gedaan, alsook vol zit met zeer zeldzame metalen die soms maar in één land op de wereld worden gewonnen, is nu voor iedereen binnen handbereik en wordt afgeschaft zodra de nieuwste versie op de markt komt. Het oude wordt dan gedachteloos weggelegd of –gegooid.

Zodra er krassen op komen willen we er al vanaf. Zodra er een nieuw leukigheidje is verdwijnt de oude in de lade. Als we kind zijn zijn we er te oud voor, als we ouder worden zijn we er niet meer jong genoeg voor. Als ons lichaam krasjes begint te vertonen trekken we het recht. Als de bank een begint door te zitten schaffen we een nieuwe aan. Als de winkel te ver is laten we het brengen. Als de verhuizing ingewikkeld is huren we mensen. Als het rotweer is nemen we de auto en als de benzine te duur wordt laten we ons werk ervoor betalen. Als we een huis kopen denken we al aan hoeveel de verkoop gaat opleveren en als we op een politieke partij stemmen bedenken we hoeveel materieel gemak deze stem ons zal moeten opleveren. Zo houden we onze ontevredenheid in stand, want het is nooit genoeg.

We moeten consumeren omdat anders de economie stagneert en uiteindelijk instort. Als wij niet kopen groeien de bedrijven niet en als die niet groeien zal de staat niet groeien. Maar hoe meer wij uitgeven hoe meer natuurlijke bronnen opraken en hoe duurder de producten worden. Tenzij we de prijs uitsmeren over vele jaren, zodat de generatie na ons pas hoeft af te betalen wat niet meer te betalen is. Het schijnt trouwens dat ervaringen, goed of slecht, een beter iets zijn om naar te streven. Die geven meer voldoening en slijten nooit. Nee, die worden enkel mooier met de tijd..


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen