dinsdag 20 september 2011

Gids graag!

Als ik bij de kerk achter de balie zit komen mensen vanuit alle windstreken langs. Polen, Serviërs, Iraniërs, Fransen, Grieken, Tamils, Chinezen, noem maar op, we krijgen ze zo’n beetje allemaal. We hebben het zelfs een tijdje bijgehouden. Mensen met grote lome ogen, niet gewend aan de drukte van een toeristische stad. Stelletjes in identieke windjacks, niet gewend aan individuele verschillen. Studenten zonder studentenkaarten die toch korting willen, Nederlanders die hun museumkaart zijn vergeten en zich afvragen of wij dat in onze ‘computer’ hebben staan. Mensen die een maand te laat voor de World Press Photo komen of vijf maanden te vroeg. U snapt het wel, een divers publiek dat hetzij de verveling van een stad probeert te ontsnappen, hetzij oprecht geïnteresseerd is in geschiedenis en oude gebouwen.

Wij geven graag onze gids mee, twee geplastificeerde A4tjes met kaart van de kerk en uitleg erbij. Kleine lettertjes, hier en daar een foutje, ach, het is niet zo belangrijk. Maar toch. Wij die er werken zijn best trots op ons gebouw en haar geschiedenis. We vinden het leuk als mensen zich er in verdiepen. Als gevolg daarvan geven we de gids graag mee. Een van onze collega’s is zelfs schor aan het einde van de dag, uitgeput als een vogeltje die te lang heeft gebadderd, van het vertellen aan werkelijk iedere toerist wat ze over de kerk zouden moeten weten. Misschien overdrijft hij, maar ach. Na verloop van tijd ging het me opvallen dat bijna, en ik zeg met nadruk ‘bijna’ iedere Nederlander deze gids weigert. De buitenlandse toeristen nemen er graag één mee, al was het maar voor de status, de binnenlandse toeristen, uit Drente of Groningen bijvoorbeeld, willen ook wel eens, maar de meeste Nederlanders komen alleen maar even kijken. Ze weigeren alsof de gids vies is. Dat laatste kan waar zijn, maar dat weten we natuurlijk niet zeker!

Ik vind het jammer. De kerk is op het eerste gezicht groot en leeg. Een beetje uitleg doet de hele plaats oplichten als een kerstboom. Alsof je plotseling begrijpt hoe die zeven eeuwen zijn geweest. Zeven eeuwen opgesloten in de dikke muren en pilaren, in het hout en de was, in de graven en de gewelven. Zeven eeuwen van gebeurtenissen en veranderingen. Generaties van Amsterdammers die daar begraven liggen en allen een eigen verhaal hebben te vertellen. Op dat gidsje staan alleen de meest voor de hand liggende dingen. We zouden iedereen een dik boek mee moeten geven als ze het echt op zijn waarde willen schatten. En toen dacht ik na over mijzelf in het buitenland en ja, ik ben ook geneigd gidsen van allerlei soorten te weigeren. Laatst nog bij Pere Lachaise. Gelukkig kreeg ik er later eentje van iemand. Ook ik denk dat ik intelligent, slim en erudiet genoeg ben om de geschiedenis van een land of gebouw uit het niks te toveren. Misschien ben ik dan wel arrogant, zelfgenoegzaam en wijsneuzerig. Dat is jammer. Waarschijnlijk heb ik veel gemist. De volgende keer zal ik het anders proberen te doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen