Treurwilg in de garage

De wereld is niet meer hetzelfde, wordt wel eens gezegd. De wereld is een groot begrip, dat zich uitstrekt van horizon tot horizon en tegenwoordig van chip tot USB-stick. De wereld is te groot, het universum is te koud, God heeft zich teruggetrokken of bestaat niet, de vrouw is onafhankelijk, de man is geen man meer, de buitenlander is de nieuwe maatstaf, de binnenlander de nieuwe schurk. De wereld draait maar door en door zonder dat wij er iets aan kunnen doen. Ons leven tikt langzaam af en dat begin je te merken als je te vaak naar medische programma’s kijkt. Geen dokter die nog geloofd wordt want alle specialisten spreken elkaar tegen en niemand weet nog wat de waarheid is. Als er al zoiets als waar-zijn is. Iedereen een eigen universum van overtuiging, een eigen wereld van ervaring die ook nog eens ondeelbaar is. Een eind aan het samenzijn.

Een bijna vanzelfsprekende reactie is de mens weer terug in zijn hokje duwen. Er wordt een spektakel bedacht zoals White Sensation, wereldkampioenschap voetbal, een gezamenlijke munteenheid, een programma dat iedereen elke avond moet zien omdat men er anders niet bij hoort. Mensen gaan elkaar weer corrigeren en kanker is als vloek taboe. We vinden dat we ons meer als de ander moeten gedragen, dat we meer als de ander moeten zijn, want we zijn tenslotte alleen dan veilig en iedereen die daar tegenin gaat wordt de weg versperd. Vreemd is vies. Gek is fout. De ‘fool on the hill’ moet worden geholpen. Wees toch vrolijk. Waarom lacht hij nooit op foto’s? Iedereen gaat naar dezelfde supermarkt en zo niet dan lijken de supermarkten steeds meer op elkaar. Iedereen zit op hetzelfde sociale platform en als men daar afwijkt dan geven we mensen aan. Bovendien gaan alle sociale platforms steeds meer op elkaar lijken. Een intelligent mens moet meer op zijn gevoel letten, want in het gevoel zijn we allemaal hetzelfde. Steek er vooral niet bovenuit met je verstand! Steek er alleen bovenuit met je gevoel. Oh, ja, en talent? Dat wordt bepaald door de massa. We stemmen wel voor degene die het beste is. Wij maken uit wat goed is. Vox Populi!

Er is geen ruimte meer voor afwijken. De regels van de Euro maken dat de Grieken hetzelfde moeten denken en voelen als de Nederlanders. Anders klapt de munt, de muntunie, de economische werkelijkheid, onze welvaart, ons gevoel van welbehagen, onze rust. Ik zou graag een pleidooi houden voor het afwijken, voor nummerbordspelletjes, bunkerbonken, parkeergarageïntimiteiten, de treurwilg onder de meisjes, de vlerk die flapt in de nacht, maar ik ben bang om onrust te veroorzaken. Ik ben bang om de weg versperd te vinden die ik graag zou leven. Ik ben bang dat ‘samenzijn’ en ‘afwijken’ niet samengaan. Misschien dat het dit ooit deed, in de mooie jaren zeventig van de vorige eeuw bijvoorbeeld, maar wat moeten we er nu mee? Als afwijken niet is om te zetten in veilige commerciële producten dan is het gevaarlijk voor de eenheid. Als afwijken om te zetten is wijkt het niet meer af en verliest het zijn waarde.

Laten we wel wezen, al dat beperken tot één en dezelfde stem zou geen echte kunstenaar ooit lang kunnen verdragen en ook een zichzelf respecterend mens zou dit niet moeten doen. Ik stel voor: opstand, opstand opstand!

Verknocht

Illustratie Marcel Ozymantra