woensdag 21 december 2011

Alinoë

Stel je voor, een jonge moeder op een eiland met kind en hond, ergens in de vroege middeleeuwen. Het is herfst en de wereld schittert in de mooiste tinten rood, bruin, blauw, geel en groen. Je kind is daar opgegroeid, 5 á 6 jaar, en wil een vriendje. Je kan er niks mee, want de buitenwereld is te gevaarlijk en je man is op reis om warme kleding en meel te halen. Het is bijna winter. Dan zie je dat je kind een armband heeft van een onbekend metaal. Hij vertelt eerst dat het van zijn nieuwe vriendje Alinoë komt en ontkent dat later. Het klinkt ook een beetje te belachelijk. Tenslotte is er niemand op het eiland. Maar als er wel iemand is dan is er gevaar! Je man heeft vijanden. Je kind ook, al kan die er niks aan doen. Dan bespied je hem met het vriendje. Een jongen met groen haar in witte tuniek.

Die strip las ik ergens begin jaren tachtig, in de Kuifje. Ik vond het zo vreemd en verstikkend dat ik het opzettelijk oversloeg. Het was uit de serie Thorgal, maar deze was dus op zee. En zijn zoon, Jonal, is boos op zijn moeder en zet het enge groenharige joch aan tot wraak. Tegen de tijd dat hij merkt wat hij zijn moeder Aaricia aandoet en er spijt van heeft is het te laat: Alinoë blijkt de macht te bezitten levende wezen in bezit te nemen en gaat helemaal los.

Ik heb dit boek pas laat weten waarderen. De beklemmende sfeer greep me steeds naar de strot. Nu besef ik eindelijk hoe ontzettend mooi de tekeningen en kleuren van Rosinski zijn en hoe geslepen het scenario van Van Hamme is. Helaas is er ook wat mis met zijn dialogen, maar goed, daar hadden veel stripscenaristen uit die jaren last van. Iets teveel Franse vrijblijvendheid. Al is Van Hamme dan een Belg en Rosinski een Pool.

Thorgal speelt zich af in een tijd dat de Vikingen de kusten van Europa teisterden met hun variatie van roofkapitalisme. De bloeddorst van de mensen, de ondoorgrondelijkheid van de goden en de onwerkelijke motieven van buitenaardse wezens die op mensen lijken worden subtiel met elkaar verweven tot unieke en baanbrekende verhalen in een wereld waar niks zeker is behalve Thorgals grote hart. De serie bestaat al sinds 1977 en draait nog steeds, al is het sinds kort met een andere scenarist. Voor ‘De schaduwen voorbij’ en ‘De boogschutters’ kregen ze belangrijke stripprijzen, maar Alinoë blijft voor mij het meest beklemmend en schoon.


Alinoë
illustratie M. Ozymantra
geïnspireerd door Rosinski

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen