zaterdag 31 december 2011

Alleen de wereld

Nu wist ik natuurlijk wat er aan de hand was
Al vanaf het begin had mijn alarm geklonken
Maar ik sloeg de snooze-knop in en telkens
Negen minuten later vol grote hoop
Werd ik wakker met mijn ergste vriend in bed
Een geweldig partijtje neuken waar de creatie
Van het universum bij verbleekte

Ze had haar mond vol stille beloften
De één nog meer dan een prijs in de loterij
Kansberekening ontkend door haar kwantumbrein
Ik wist het zeker, ja, het balletje was op mij gevallen!
Er was geen twijfel over dat ik haar kon vertrouwen
Want kenden we elkaar niet sinds de kindertijd?
Zij op schoot en ik in bad, een eendje dat dobberde

Mocht het maar zo zijn, een eind aan mijn wereld
Het begin van een nieuwe
De balans was overladen aan de ene kant
Waar zij ging zitten, warm en klef, hijgde ik verrukt
En zat ik aan de andere kant van ons, zodat we samen
Het nieuwe leven in evenwicht konden brengen
De snooze ging over en het andere schaaltje bleek leeg

Was de vriend een vijand in nerven gegleden
Van mijn verlangen niet meer één en alleen te zijn?
Had ik het ontoelaatbare toch gedaan
De deur geopend, mijn verstand met de hand
Uitgezet in een moment dat angst de weg had verlaten?
Was ons vurige blazen een luchtspiegeling in de hitte
Van al-was-het-maar-voor-even echte liefde?

Niet eens een boek mocht ik er vol over schrijven
In drie episodes waren onze kussen gebleekt
Het gewicht dat zij erin had gelegd te zwaar
Voor het verleden waaraan ze niet ontsnappen kon
Het verlangen naar zichzelf maakte mijn liefkozing teveel
Waar laat dat mij, oh gouden velden van Elysium?
In de kou van voorheen, waaraan rust en statie ontnomen

Maar zelfmedelijden is de geijkte manier van de poëet
Om zelfmoord in het oog van woorden te plegen
Het gif dat langzaam vloeit is het teveel aan navelstaren
Was het mijn schuld dat ze haar nuchterheid liet winnen
Had ik in actie moeten komen, een gevecht van smeken starten
Voor het laatste druppeltje romantisch recht?
Maar we zijn geen kind meer dat verdrinkt in tranen

En het enige dat overblijft is een hartgrondig fuck off
Aan het malen van de stenen die de tijd placht voort te trekken
Want ik was niet de juiste persoon voor jou en jij niet voor mij
En ach, wie is er dan een uitzondering in het leed van de dag
Een ander heeft mogen grienen in het grein van míjn afwijzen
In het licht van de stilte worden nieuwe kunstwerken geschapen
Ik zeg dus aarzelend doch hartelijk, welkom kou, welkom nieuwe wereld


Alleen de wereld
illustratie M. Ozymantra

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen