zondag 8 januari 2012

Afspraakallergie

Soms heb ik last van afspraakallergie, kent u dat? Het is een moeilijk gevoel om te beschrijven. Ik moet me als schrijver en schilder natuurlijk altijd enigszins afsluiten van andere mensen. Veel van wat ik doe vraagt tijd en rust. Hoe meer ik me verveel hoe waarschijnlijker het is dat bepaalde eh impulsen omhoog komen. Het is een soort van jeuken in mijn hoofd, wanneer de ideeën opeens binnen komen vallen. Om de jeuk te doen verdwijnen moet ik de ideeën uitwerken. Soms gaat daar een hoop ongemak en ergernis aan vooraf. Iets probeert naar buiten te komen, ik probeer te krabben, maar mijn nagels werken niet. Het is lastig om in je hoofd te krabben.

Ik houd echt veel van de omgang met mensen. Zowel met mijn vrienden als met vreemden. De eerste omdat ze me een gevoel van thuiszijn geven, van verbondenheid en vertrouwen. Met vrienden deel je al zo lang je leven dat alleen hun aanwezigheid rust en plezier geeft. Voor de rest is het uitdiepen van een relatie geweldig. Vreemden zijn ook plezierig. Het is interessant om nieuwe mensen te leren kennen of zelfs om ze alleen even te spreken. Je weet nooit wat je kan verwachten en dat maakt het soms boeiend. Ook als ze je teleurstellen. Maar vreemden die teleurstellen is geen probleem. Dat is natuurlijk te verwachten. Er zijn altijd verwachtingen en het komt weinig voor dat die worden ingelost. Ja, het mooiste is natuurlijk als we zonder verwachtingen kunnen leven. En een boom waar geld aan groeit zou ook zo gek niet zijn.

Naar werk moeten we allemaal, of naar school, ik weet niet precies hoe oud de mensen zijn die dit stukje lezen, dus aan die afspraak kan ik niet ontkomen. Werk is ook geen afspraak. Het is iets waar we geen vrijheid in hebben, maar vrijheid door krijgen. Tenzij we miljonair zijn. Hoe zou het met die boom zijn?

Afspraakallergie beïnvloedt veel. Soms zelfs alleen maar het bellen. Niet dat ik bellen leuk vind, maar als ik bel gaat dat meestal om een afspraak te maken en als ik last heb van afspraakallergie dan bel ik dus niet. Dan is er de minste kans om voor de keuze geplaatst te worden of ik een afspraak ga maken. Soms kan ik geen nee zeggen. De afgelopen feestweken was zo’n tijd dat ik geen nee kon zeggen. Ik wilde dat ook niet, maar achteraf was het toch iets teveel van het goede. Daarna moet ik even heel diep in mijzelf kruipen. Als een slak die kruipt in zijn huisje en binnenin dat huisje verder in zichzelf. Het klinkt nogal kluizenaarig, maar dat is het niet. Ik blijf deel van mijn gemeenschap vormen. Misschien is het ook wel de winter: tijd voor introspectie. Zal je net hebben dat als ik dit stukje plaats ik er geen last meer van heb.



De ontsnapping
illustratie M. Ozymantra

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen