zondag 25 maart 2012

Meisje met een hart van collageen

Ik stond onlangs in een danstent die vooral wordt gedefinieerd door zwarte kleding en harde muziek. Geen gabberhouse of Jan Smit, maar Nine Inch Nails en Front 242. Men houd er wel van een biertje, maar ook een jointje. En wat de mensen die er komen thuis doen weet ik niet. Waarschijnlijk is het allemaal een stuk tammer dan in voorgaande jaren. Ik houd het niet bij. Wat ik ook niet echt bijhoudt zijn de verschillende manieren waarop deze subcultuur het lichaam graag bewerkt. Je hebt natuurlijk de tatoeages en piercings op allerlei plekken, beide ver tot in de doorsnee cultuur doorgedrongen. Al zullen bepaalde plekken om te bewerken er nog steeds taboe zijn. Er zal althans op neer worden gekeken. Liever geen inkt op hand of hoofd.

Dan zijn er nog andere mogelijkheden, waar ik echt niet van op de hoogte blijf. Scarrificatie bijvoorbeeld; littekenweefsel veroorzaken op een esthetische manier. Botpiercings. Van dat laatste was er een voorbeeld in de vorm van een man met een kleine richel van metalen noppen in zijn schedel. De reden dat ik naar hem keek was het meisje dat ik had aangesproken. Het was haar vriend en hij had haar een bepaalde lichaamsbewerking cadeau gedaan waar ik bijna sprakeloos van raakte. Een richel van collageen in hartvorm onder de huid, op het sleutelbeen precies onder de keel. Waar normaal gesproken een kettinkje zou hangen. Ik was daar ook in eerste instantie naar op zoek, naar het kettinkje waar het hart aan hing. Ik vroeg het maar aan haar en het bleek hard collageen onder de huid te zijn. Ik mocht het aanraken. Ik mocht niet de noppen in haar vriendjes schedel aanraken. Niet dat ik dat wilde. Het was fascinerend om dat hartje onder de huid te zien. Zo natuurlijk en toch ook niet. Deze vorm van lichaamsbewerking kwam zo futuristisch op mij over dat ik het ook meteen aantrekkelijk vond.

Wat me vooral aan haar opviel was hoe gretig ze erover vertelde. Ze straalde er helemaal van en, ach, zoals dat gaat, als ik even lekker alleen danste en vluchtig omkeek, zag ze mij kijken. Ze reageerde nadrukkelijk door bijna te gloeien. Als ze niet zo bleek was geweest had ze een hevige blos gehad. En ik wist dat het niet was omdat ze iets van me wilde. Het was omdat ze meer wilde zeggen, meer wilde genieten, warm van de aandacht die dit vreemde kleinood haar gaf.

Het is iets dat valt te begrijpen, de behoefte om op te vallen, om bevestiging te krijgen. Het is maar al te menselijk. Het is ook te begrijpen dat ze zo’n op zich extreme manier heeft om die aandacht te trekken. Maar toch knaagde er iets. Ze had het gekregen van haar vriend. Zoiets legt toch een zware en vreemde hypotheek op een relatie, zeker als het weer eens minder gaat. En minder zal het altijd wel eens gaan. Dat is ook maar al te menselijk.


Girl with the collagen heart
illustratie M. Ozymantra

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen