zondag 20 mei 2012

Tot het dal gekeerd (1)


verloren in metalen skeletten en gewapende betonblokken
ligt het land verdeeld over parken, zerken en beursgebouwen
betreden door gratige manneren daftig in streepjeshemd en stropdas
mevroien in mantelpak en lipgloss, hun delta overspoeld door een oceaan

van woorden over niets en niemendal wat televisie en voetbal geeft
als de eerste steen wordt gelegd van een waerachtigh vertrouwen juicht
het publiek? Neen, men kwettert en spattert verder, eendjes van voorname klanken
(ook praten kan doordraven tot heuvels en dalen zwelgen in dronkenmansgeschater).

De derde en vijfde steen blijven net zo onopgemerkt, tot de toren boven alles
uitreikend, stersteigerend, maanvangend, dark matter rijtend
kathedraal gebouwd uit de adem van alle graven voorheen, bezeten
zombies met een missie, in elk facet hun houngan weerstrevend

elke steen en face van een dichter, schilder, bakker, loodgieter
allen opgenomen in sanctum sanctorum aspera non sperno
een plek waar iedere schaduw door zonnen wordt weggeblazen
een plek waar mens, plant, dier en diamant samenvallen als kaf en koren


Dit gedicht is onderdeel van de te verschijnen bundel "Sterrenplantsoen".



 Kathedraal
illustratie M.Ozymantra



Dit gedicht is onderdeel van de ongepubliceerde bundel 'In stilte geboren'.

4 opmerkingen:

  1. Wow Marcel, wat een geweldige illustratie!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi, zowel gedicht als beeld.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het gedicht is inderdaad ook prachtig. Ik ben wel benieuwd naar de gedachte erachter,of dit ook overeenkomt met mijn gevoel. Wat het gedicht bij mij oproept is om het in het kort samen te vatten, dat van de "oppervlakkigheid" van de mensheid "als totalitair systeem". Waarin de ware schoonheid niet meer word opgemerkt, een individu daargelaten.

    BeantwoordenVerwijderen