zaterdag 21 juli 2012

De snor van Montagne - Neerlanda*


Die snor, ik kom nooit meer van die snor af, wie heeft er tegenwoordig nog zo’n snor? Marokkanen en Turken die net hun land hebben verlaten of van plan zijn er naar terug te keren. Niemand draagt nog een snor en zeker zo één niet. Zeker niet zonder baardje erbij of geschoren dat het een geniepig pornosnorretje is, zo één waarmee Clark Gable vroeger de dames versierde. Dat gezicht als van een kermisklant, waarbij we door de snorharen zelf kunnen glijden, hangend aan die lippen, de geniepige oogjes ontglippend. Ja, want hij die zo guitig kan lachen heeft een harde blik in de kraalogen. Maar misschien is het dat kraalogen altijd iets hards hebben.

Het is niet dat ik een fan ben, vergis je niet. Chiel Montagne laat me als presentator koud. Hij is een liefhebber van het Nederlandstalige levenslied, besteedde zijn hele leven aan het promoten ervan, maar mij zegt die muziek weinig. Misschien omdat  Mister Op volle toeren nooit op Radio 3 mocht komen. Wie weet had het geheel anders gelopen als ze deze besnorde man op de plaats van Frits Spits had gezeten. Dan was mijn hoofd nu doortrokken van het gekweel van Peter Beemster, Dries Roelvink, Johnny Jordaan of wie dan ook die ik niet echt ken.

Maar ook daar gaat het me niet om. Laat de muziek zijn wat deze is. Laat de snor hangen waar hij hangt. Mijn vraag is vooral dit: wat is er met die tijd gebeurd? Waar is de tijd van snorren zoals Ted de Braak en Martin Brozius, van de hemels gebruinde Hans van Willigenburg en de strenge Ria Breemer gebleven? Ik zie er geen spoor meer van terug op de tv. Nee, wel van die koppen, maar niet van die tijd. Nu is het nostalgie. Iets voor Omroep Max, waar alle oudjes zich hebben verzameld om dag in dag uit te zwijmelen bij het verleden. Of voor Remember de 70s! Alles dat er toen gebeurde is veilig weggestopt in een reservaat weg van de kijkcijfers.

Die snor stond voor iets, maar weet iemand van nu nog voor wat? Waar is de continuïteit, wil ik je vragen. Waarom valt het ons Nederlanders zo makkelijk het nieuwe te omarmen en het oude af te serveren? Tja, het was van voor internet, dus dat is in ieder geval iets. En ja, Mister Op volle toeren functioneert nog steeds. Zijn kruistocht voor Neerlands levenslied had nog een hoogtepunt met een heuse poging een omroep te stichten in 2003, de MON. In 1989 werd hij Snor van het jaar van Snorrenclub Antwerpen. Maar waar is die tijd gebleven toen een Eendje niet alleen zwom maar ook de wegen onveilig maakte? En ach, hij maakte zelfs een eigen album, met muziek van Jan Akkerman. Had die ook zo'n snor? Mijn ooms hadden allemaal zo'n snor, net als mijn vader! Dikvoormekaar had ook zo'n megasnor!

Langzaamaan is hij verdwenen, bij het leven opzij gezet door de tijd. Hoe gaat dat in zijn werk, het vergeten? Hoe werd deze man bekend, wat was zijn talent? Of hoefde je ook toen geen talent te hebben om beroemd te worden? Waarom hielden we in Nederland zo van onze snorren en waarom zijn die uit het straatbeeld verdwenen? Een herinnering, ja, een foto die langzaam vervaagt om uiteindelijk alleen een wit stukje papier te worden. Genoeg voor de volgende generatie om met nieuwe herinneringen te vullen. Een curieus fenomeen, zo’n snor en die listige varkensoogjes, het vlinderdasje, de beleefde lach, het vaudeville hoedje. Hoe komt het dat er mensen waren die daarvan hielden? Of was het allemaal bedrog? Misschien dachten we wel: als hij op radio en tv mag komen, dan zou hij toch vast iets kunnen? En toch… Een herinnering aan mijn jeugd. Nat in de wind fietsen op weg naar huis. Een nieuwbouwwijk, een warm thuis. De tv ging weer aan, maar er was nog zoveel anders te doen. Misschien dat Op volle toeren wel even voorbij kwam. We hadden nog geen afstandsbediening. We moesten opstaan om van zender te wisselen. Soms hadden we daar geen zin in. Dan bleven we plakken aan die snor. En op het eind was er altijd het testbeeld. En daarna niks dan ruis.












*Neerlanda

Verkenningen in het moeras van herinneringen dat bepaalde generaties Nederlanders met elkaar verbindt, of we willen of niet. De eigenaardige, onwerkelijke karakters, voorvallen, gewoontes, gebruiken, en programma's die door de zeef van ons geheugen dreigen of zijn gevallen. Een speurtocht naar wat authentiek Nederlands is, maar nooit algemeen of doorsnee was. De sneeuwvlokjes of flinters stront met een afwijkende kleur en vorm die een bijna niet te vinden afdruk in onze beleveniswereld hebben achtergelaten


1 opmerking: