donderdag 30 augustus 2012

Interview Saskia van der Giessen van Labasheeda – presentatie album Castfat Shadows




We ontmoeten in de Paradiso waar Saskia en haar band Labasheeda komende zaterdag 1 sepember een concert zal geven om hun nieuwe album CastfatShadows te presenteren.  
We zijn gehaast. Ik omdat het uitschrijven van het interview behoorlijk wat tijd gaat kosten, zij omdat ze een kind moet verzorgen en alles moet regelen voor het concert. Het doet mijn drukte enigszins oppervlakkig lijken. Gitarist, violist, zangeres, promotor, manager van een eigen band. Ga er maar voor staan. Ze treden nu op in Amsterdam, maar meestal zijn ze in het buitenland te vinden met hun rauwe alternatieve rock.
            We leunen op statafels in het rokersgedeelte. We roken geen van beide. Er is niemand. De rustigste plek in de toch al rustige Paradiso. Ik ben er nog nooit geweest in de middag. Het is een wonderlijk gevoel. Gewoonlijk is het hier stinkend druk, ruikt het naar alcohol en sigaretten. Saskia is enthousiast over wat ze doet. Ze begint al met vertellen voor ik de recorder heb aangezet. Nog voor ik een vraag heb gesteld. Het gaat te snel om te noteren. Dat geeft niet. Ze heeft genoeg te vertellen. We kennen elkaar al jaren, maar nog niet in deze verhouding: zij de geïnterviewde, ik de interviewer. Ik laat haar de vragen zien. Ze bestudeert ze. ‘Deze kan ik wel aan. Ik improviseer toch graag. Het kan wat chaotisch worden, dan weet je dat.’ Ik stel de eerste vraag.


Hoe ben je bij muziek gekomen en wat inspireert je tot het schrijven?

Ik ben als kind altijd heel erg met muziek bezig geweest. Ik wilde eigenlijk componist worden. Ik zat al op de piano dingen te verzinnen en speelde viool, dus het was logisch dat ik klassieke muziek zou spelen. Toen ben ik gaan schilderen om mijn eigen ding te kunnen maken en tijdens het schilderen ging de muziek een steeds grotere rol spelen. Het is heel lekker om muziek te luisteren als je schildert en op een gegeven moment ging ik er ook tekst in verwerken. Maar ik kreeg de behoefte om zelf te gaan schrijven. Ik ging ook veel naar concerten en vond dat superspannend. En met schilderen kreeg ik steeds meer het gevoel van ‘ik hang aan de muur’ en de reacties zijn dan indirect en ik verlang een meer directe reactie en dat vind ik leuk aan het podium. Dat is ook het nadeel ervan, want soms is het ook doodeng. Zeker als het publiek is dat jou niet kent. Dan moet je ze veroveren en de ene keer gaat dat beter dan de andere keer. Soms gaat dat heel goed, zoals in Londen. Dat zijn de twee kanten ervan. Het schilderen is nog steeds heel leuk, maar ik kan het moeilijk combineren.

En bandjes dan?

De Cure is voor mij heel belangrijk geweest. Ik heb een tijdje in Duitsland gewoond en de Cure hoorde heel erg bij de sfeer van de omgeving. Ook in Engeland in een bepaalde periode. Ik werd ook vaak vergeleken met PJ Harvey. Die ben ik pas daarna gaan luisteren en toen vond ik haar ook heel te gek. Ik luister nu veel naar Dinosaur JR. Al zijn die natuurlijk al oud, maar ben er sinds kort pas mee in aanraking gekomen. Lo-Fi bandjes hebben grote invloed. Pavement bijvoorbeeld. Een actueel bandje dat ik net tegenwoordig beluister en heel spannend vind is Liars.

Labasheeda - Last ride

Wat betekent muziek voor jou?

Dat muziek maken eigenlijk overeenkomt met schilderen. Het gaat om je eigen wereldje creëren en verrast te worden door wat jezelf schrijft. Ik vind het schrijven van muziek en het opnemen misschien nog het meest interessante gedeelte. Als we liedjes repeteren in de oefenruimte kan je wel eens iets hebben van ‘oh, heb je dat nummer weer’, maar opeens heeft iemand een leuk idee en als je gaat jammen en je overstijgt jezelf dan vind ik dat echt één van de mooiste momenten.

Hoe begin je eigenlijk met het maken van een nummer?

Het begint vaak met gepingel op een gitaar of viool en er een beetje overheen zingen. Soms de teksten eerst, maar meestal later pas.

Hoe kom je op de teksten?

Dat is elke keer weer zoeken, hoor. Soms leent het liedje zich ervoor. Bij een agressieve melodie wil ik agressieve tekst. Het gaat vaak wel over hoe ik me voel in de maatschappij. Het zijn heel collageachtige teksten. Er is een video gemaakt voor een liedje dat in september uitkomt en dat over het materialisme en de snelheid van de stad gaat. Daar hebben we voor in de stad gefilmd en geprobeerd met ritmes van wielen wat te doen. Er zijn ook teksten die ik heb gemaakt na een auto-ongeluk van vrienden, die gaan over de dood. Ik heb natuurlijk een liedje over mijn kindje geschreven, over dat er plotseling iemand heel anders in mijn leven is. Zo zijn mijn teksten vaak reacties op dingen die me gebeuren of dingen in de band. Crashes met bandleden. Vaak komt ook Arne (vriendje en gitarist in de band) met heel nieuwe harmonieën of riffs voor mijn ideeën en werken we de nummers dan ook samen uit.

En daar ga je dan mee naar de studio?

Ja, ik schrijf het wel helemaal uit van tevoren, om dat te repeteren. Het laatste album hebben we helemaal instrumentaal geoefend zonder zang, zodat we het helemaal goed kunnen spelen. Toen hebben we in drie dagen 15 nummers erop geknald. Analoog, wat een risicovolle manier van opnemen is. Het vorige album was echt een studioproject en dit is eigenlijk een live-plaat. En dat is ook hoe we het presenteren zo in de Paradiso.

Wat is je ideale optreden? Eentje die je hebt gehad of waar je naar uitkijkt?

Dat zijn voor mij gek genoeg heel chaotische optredens in het buitenland geweest. Eentje die ik heel erg leuk vond was in het Lake District (Groot-Brittannië), toen hebben we de hele nacht niet geslapen van de kou, en het Engelse publiek was behoorlijk dronken en mega-enthousiast. En ik was natuurlijk anoniem dus je kan het ook zelf helemaal loslaten. Dan was er nog een heel leuk optreden in een soort dorpshuis in Tsjechië, in een buitenstadje van Praag, waar iedereen zo dronken was dat we niet durfden te logeren bij de mensen waar we door waren uitgenodigd. Ze probeerden ook nog met ons mee weg te rijden. Dat soort zaken. Echt verschrikkelijk eigenlijk! (We lachen luid) Eén van onze beste optredens!

En jullie hebben nu dus drie albums uitgebracht?

En twee singles. Die zitten niet op de albums, die maken we los van elkaar, want het kost veel geld om ze te maken. Circle heeft ook een goede recensie in The Wire gehad. Dat is dan wel cool. We hebben ook het nieuwe album naar ze gestuurd.

Wat is jullie ambitie voor de toekomst?

Ik ben idioot ambitieus. Ik heb net iemand van 3FM gemaild en nu mag ik de cd opsturen (ze lacht aanstekelijk). Het is hartstikke gek, maar eigenlijk gaat het ook gewoon om verdienen. Want het kost superveel geld en tijd en mijn geld gaat echt zo woehoehoe in platen en dingen en eigenlijk kan ik dat op de lange termijn helemaal niet volhouden. We hebben geen subsidie bijvoorbeeld. Dus ik hoop dat er wat van terug gaat komen. Want het maken van muziek op deze schaal, als je zoveel speelt, dan betekent dat je dus ook minder kan werken. Dat zorgt voor een heel magere werksituatie. Ik denk dat als je een beetje kan verdienen met je optredens dat je dat beter kan combineren met je gewone leven omdat je dan minder hoeft te werken. Dat zorgt voor rust en wat goed is voor de creativiteit.

Een nummer 1 halen is niet zo belangrijk?

Oh nee, helemaal niet. Ten eerste denk ik niet dat we daar het soort band voor zijn. We zijn teveel avant-garde voor zoiets. En ik denk dat het leven van popsterren ontzettend saai is. Ik wil niet drie maanden toeren of zo. Ik vind het lekkerst om muzikant te zijn en gewoon vrijheid te houden, maar wel een beetje betaald te krijgen.

Is er nog iets dat je zelf aan dit interview wil toevoegen?

 Ja, over de komende avond (Paradiso-optreden 1 september). Ik heb speciaal de bandjes daarvoor bij elkaar gezocht omdat ik het leuk vind dat er een goede sfeer is. zoals Wavezero. De leden van de bands kennen elkaar ook voor het grootste gedeelte. Alleen Vagelein &Vonnegut zijn er later bijgekomen. Maar dat zijn bands die ook heel erg op onze lijn zitten. Vagelein &Vonnegut heeft ook een zangeres. Ik wilde graag wat meer vrouwen op het podium hebben. En de dj’s zijn vrienden die ik ken uit Engeland van het toeren. Ze heten Inner City Grit DJ's. Ze hebben ook een remix van één van onze nummers gemaakt. De mensen die al om 8 uur komen krijgen een gratis speciaal gemaakte button van alle bands!

We praten nog wat na over het verschil tussen Nederlands publiek en over de grenzen spelen. Ze haalt de flyers op om de stad er vol mee te leggen. Ik maak stiekem een foto terwijl ze op de fiets de straat oversteekt. En een foto van de half afgescheurde poster voor het optreden. Datum en naam van Labasheeda zijn tenminste nog goed te zien.


 
LABASHEEDA – CASTFAT SHADOWS
(Presto Chango Records)

Castfat Shadows  is de derde langspeler van de Amsterdamse band Labasheeda. Het album werd analoog opgenomen en gemixt door Corno Zwetsloot in de Next to Jaap studio te Voorhout.

Het geluid van het album varieert van rauw en ongepolijst (Cars, On Tippy Toes) tot atmosferische en psychedelisch (Light Blind Dark Intentions, Minor Flaw) en wordt vaak gekleurd door het vioolspel van Saskia van der Giessen.

Internationaal is Labasheeda geregeld op de radio te horen en kreeg lovende recensies. Ook live is de band veel over de grens te zien – zo toerde de band in april in Duitsland en Tsjechië, waarbij twee radiosessies in Praag werden opgenomen.

Castfat Shadows is verkrijgbaar op vinyl (doorzichtig groen) en als digitale download. Tegelijkertijd verscheen er een split 7” met Wavezero met daarop het nummer Liver Spots, opgenomen tijdens dezelfde sessies, maar niet op de LP te vinden.

Eerdere uitgaven:
The Twilight State LP/CD (2010)
Circle 7” (2009)
A Few of a Population 10”/CD-EP (2009)
Charity Box CD (2006)

Meer info:

 

1 opmerking:

  1. Te gek interview. Ik kan niet wachten tot morgen!

    BeantwoordenVerwijderen