donderdag 23 augustus 2012

Meiramgul - fragment (4)

uit de ongepubliceerde roman Meiramgul 

Meestal als ik met een vrouw was die ook maar iets van echt verleiden wist kwam ik te snel. De opwinding, ja, ik kon het niet afweren door aan koelkasten te denken zoals in Amerikaanse films werd gedaan. Het had me altijd al vreemd geleken. Waarom zou je minder snel klaarkomen als je aan onaangename dingen dacht? Daar zou ik hoogstens slap van worden. Bovendien ging het om de aanraking en die werd niet minder intens door er minder mee bezig te zijn. Ik gleed naar beneden en miste haar kittelaar op een duimbreedte. Die duim ging overigens helemaal naar binnen. Met de duim en hand bewoog ik haar enigszins open. Met tong en lippen sabbelde ik op haar lippen. De geur was overweldigend en wond me nog meer op. Het maakte me wild genoeg om te wroeten als een wrattenzwijn naar de truffel die in kreunen verborgen lag. Ik woelde met mijn neus, mijn kin, mijn lippen. Ik zoog een stukje van haar naar binnen en speelde er op de tong mee. Ik blies als een boze wolf en likte de binnenkant van iets, mijn neus tegen haar kietelende knopje. En ik luisterde naar haar. Ik luisterde naar haar ademen, haar geluidjes, naar het schokken van haar spieren, naar de manier waarop haar lichaam bewoog. Het sprak in een taal die zich niet in woorden liet omzetten. Ik luisterde dan ook niet met oren. Ik luisterde met heel mijn lichaam. Telkens als ik alleen mijn oren gebruikte ging het fout. Niet dat er ooit echt iets fout kan gaan, want twee mensen die van elkaar houden kunnen nooit iets fout doen, maar het gaat toch fout. Het ging om dat ritme. Elk lichaam heeft een ritme en je wilt niet degene zijn die een verkeerde paukenslag maakt. Het ging erom haar ritme te volgen en het lukte niet echt. Ik probeerde haar mijn ritme te laten volgen, maar zij kon ook niet goed luisteren of misschien deed ze niet aan luisteren, wat een ramp zou zijn. Twee mensen bij elkaar moesten echt naar het ritme van de ander luisteren om er ook maar iets van te maken. Wat ‘maken’ dan ook moge inhouden. We liepen niet gelijk en mijn nek begon pijn te doen, dus voerde ik een schijnbeweging uit. Mijn tong en lippen vervolgden hun weg naar de kuit van de rechtervoet. Het was niet dat ik een voorkeur voor rechts had, maar zo kwam het uit. Ik volgde haar rechterbeen en masseerde de ander. Ze giechelde toen ik haar voetzool kuste en ik schaamde me. Die schaamte ontkennend werd ik een beetje boos. Waarom moest ze giechelen als een kind wanneer we de liefde bedreven? Ik werd er heel serieus van. Of misschien was ik al serieus. Ze zag mijn blik.
            ‘Is er iets, Wannes?’ Ze fluisterde. Gelukkig. Stilte kan zo helend zijn en spreken kan zo brekend worden. Fluisteren vindt een goede tussenweg.
            ‘Niets… niets…’ Ik verborg me in haar armen en kuste haar nek. ‘Zou jij nu?’ Ik gebaarde met mijn hoofd naar beneden. Ja hoor, dat wilde ze en ze kuste langs mijn lichaam richting mijn pik.
Ze deed het rommelig, alsof er haast bij was. Het was niet duidelijk of ze er zelf plezier aan had. Natuurlijk kon men dat niet echt verwachten, tenminste niet dat men er plezier aan had als wanneer iemand aan je eigen zat, maar ik raakte altijd opgewonden van de geuren en de opwinding de ander op te winden, dus waarom zou zij niet iets van dat voelen? Ze trok er een beetje aan, hield de top tussen haar lippen en zoog, maar geen moment nam ze het dieper in zich op en gaf ze zich over aan lust. Het voelde onbevredigend, maar ik durfde er niks van te laten merken. Als ik iets zou zeggen kon ze zich gekwetst voelen. Ik zuchtte en steunde overtuigend genoeg om haar het idee te geven dat ze het goed deed. Ook mannen acteren tijdens seks. Ik liet haar een beetje langer doorgaan dan echt boeiend was. Het overkwam me wel eens dat ik een slappe op zo’n moment kreeg, maar Antheia was van zichzelf zo opwindend dat dit niet gebeurde. Ik vroeg me af of het gewoon onzekerheid was. Tenslotte is het moeilijk het geslachtsdeel van de ander te kennen als die van jezelf. Het is vast ook moeilijk om uit te maken wat de ander leuk vind als er niet over gesproken wordt. En spreken deden wij niet. Ik zei wel eens iets over seks, maar daar leek ze van te schrikken. Misschien was ik te nadrukkelijk voor haar. Misschien had ik meer verbloemd moeten spreken, maar al die bloemen en stijlfiguren, al die pogingen om rond een onderwerp heen te praten, al dat aarzelen en foezelend woorden vermijden, dat ging mij slecht af. Ik zag er ook niet het nut van. Hoewel mijn ouders best iets deftigs hadden probeerden ze de dingen helder te benoemen. Als dit niet kon uit piëteit of een andere gevoeligheid dan sprak men er niet over. Er werd zodoende over veel nooit gesproken, maar wat er werd gezegd was niet mis te verstaan. Antheia nam mijn pik niet verder in de mond dan de eikel en dat gaf nauwelijks voldoening. Het liefst voelde ik hoe de mond van een meisje mij geheel omsloot, zodat het zachte nat van de wangen klef tegen de stam kleefde. Liefst voelde ik de warmte van haar adem binnensmonds een broeikas van genot vormen waar ik hijgend van kon overstromen. Het liefst had ik dat ze heel traag begon zodat ik elke beweging en sensatie intens kon beleven om in de opbouw en snelheid van het latere geheel buitenspel van opwinding te worden gezet. Het liefst zou ik in haar klaarkomen tot ik niet meer wist of ik piste of klaarkwam. Niet dat ik in haar mond wilde pissen. Dat was meer iets voor Zosia. Maar ze sabbelde aan de top en ik had daar vrede mee, want ook dat gaf plezier en ik dacht te begrijpen dat ze er moeite mee had en verzon nog meer excuses die achteraf een beetje slap klonken aangezien we er gewoon over hadden moeten praten.
Ik gebaarde haar met aanrakingen om los te laten en kuste haar vol op de mond. Ik kon mijzelf proeven, maar was daar niet vies van. Alles is geoorloofd tijdens seks, zolang geen van beide er problemen mee heeft. Antheia liet het niet in woorden merken, maar eigenlijk vond ze het niet leuk als ik haar direct na beffen kuste.
Hoe vaak ik het ook had gedaan, ik wist nog steeds niet zeker wat ik aan het doen was. Neuken is eenmaal niet zo simpel als het lijkt. Meestal was het even proberen waar de piemel in moest. Om de een of andere reden mikte ik vaak net iets te laag. Niet dat ik anaal geneigd was. Al suggereerde een vriendin dat wel eens schertsend. Ik hield er van de anus te masseren. Ik zat er niet op te vlassen om in iemands poepgat te komen, hoe aantrekkelijk dat in porno soms werd gebracht. Het bleef onhygiënische associaties oproepen. Ik miste net eronder en net erboven. Ik had er nog niet zo’n gevoel voor als met het parkeren van een auto. Misschien was dit omdat de heupen onverwacht bewogen, misschien was het omdat mijn erectie telkens toch iets anders was. Soms vond ik het lekker om te missen en masseerde ik met de pik de zachte huid eronder, om dan glad en zonder poespas naar binnen te glijden. Het was opgevallen dat de meeste vrouwen strak waren, tot je ze genoeg had opgewonden. Daarna waren ze flexibel als een lege ballon. Maar bij vrouwen die wel eens een kind hadden gehad was dit nog meer zo. Antheia had nooit een kind gehad en leek soms een beetje bang voor penetratie, wat maakte dat ze heel strak was. Misschien was het toch niet angst, maar opwinding. Het resultaat bleef hetzelfde. Dit alles was natuurlijk heel plezierig en als een vrolijke padvinder ging ik op haar in, maar een goed ritme volgen, luisteren naar haar en tegelijk naar mij, dat was allemaal verdraaid moeilijk. Eigenlijk wilde mijn lichaam niks anders dan snel snel, al was het nog zo plezierig om de weg ernaartoe te volgen. De geest wilde haar lang en uitgebreid plezier geven. Geest en lichaam, ze liegen soms tegen elkaar. Natuurlijk wilde mijn lichaam haar ook lang en traag plezier geven en wilde mijn geest niets liever dan klaarkomen. Allemaal één op één, zullen we maar zeggen. Ik kon me voorstellen dat dit een reden was voor impotentie, deze verwarring van bedoeling en lust. Ik gebruikte een condoom bij haar, want ze nam niet de pil. Daar was ze huiverig voor. Ze had gezien hoe andere vrouwen, vooral haar zussen, er door beïnvloed werden. Natuurlijk wist ze niet zeker dat het door de pil kwam. Ze had erover gelezen. Als ik niet wist wat te doen ging ik verder met wat ik al aan het doen was. Natuurlijk was het verwarrend. Ik wilde mij seksueel bewijzen, haar plezier geven en niet te snel klaarkomen, maar wist niet goed hoe al deze doelen te bereiken en of dat nou wel de bedoeling was. Ik hoorde haar zuchten en kreunen, zacht en beschaafd, ik voelde haar lichaam spannen en krimpen, haar beenspieren trillen, mijn billen harder worden, onze ademhaling versnellen, ik kuste haar en ademde haar adem en keek naar haar gesloten oogleden die licht trilden van de beweging daarbinnen, de zachtste mooiste liefste oogleden die ik kende, omarmde haar stevig alsof ik me in haar lichaam wilde begraven, voelde mijn onderrug sneller op en neer gaan en het trekken in mijn maag, in mijn ballen, in mijn penis, het stromen van sperma alsof het vloeibare elektriciteit was, het schokken, het kussen, het kleven, het schokken, kussen, kleven, duwen, stromen, stromen tot ik helemaal leeg was, alsof niet alleen de sperma weg was, maar ook alles dat in mijn lichaam zat, alle energie, al wat ik was en mijn leven dat verdween in haar. Was verdwenen. Wat overbleef. Een diep geluk gemengd met lichte schuld over dat ik niet op haar plezier had gewacht, maar haar glimlach vertelde me dat er geen probleem was. Haar opgezwollen oogleden maakten haar oogjes klein en guitig en we kusten weer en vergaten gewoon even te praten of te denken. We lagen tegen elkaar, nog lang en eeuwig, alsof eeuwig echt bestond.



Landschap in roze
illustratie M. Ozymantra

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen