vrijdag 17 augustus 2012

Tot het dal gekeerd (3)


dat jij terug zou komen hadden de wolken niet verwacht
al lagen ze in grote stapels om de hoek, verloren
omdat dat nou eenmaal zo gaat met wolken, zeker de pluizige
die zich ophouden met dromen, degene die jou omcirkelen
samen met het stille blauw van de hogere sferen lauw

dat jij en ik ooit nog mogen zwalken in zweterige nachten
waar druppels alsmaar natter en omvangrijker worden
omdat dat nou eenmaal zo gaat met druppels, zeker de hete
die over onze huid sporen trekken, degene die ons omvatten
ons kreunen een watersnood van woorden

spreuken over hoe vissen soms zwanen in lieslaarzen
dat we een dans mogen maken aan de regenboogeinder
waar de hemelbrug een pot heeft voor ieder die volhardt
die doorstaat in het zoeken naar perfect weer, de liefste
kusjes te verwachten, warm als rook na zulk een gods-

gericht op het hart van ons samenzijn, zwier als de ochtend
staal als de maan, eens vergeten en dan weer opgegraven
ten grave gedragen om na vijfhonderd jaar weder te keren
feniks van vertrouwen, teken van de aardse band aangegaan
laatste tranen dit jaar, misschien voor eeuwig voldaan


in stilte geboren

Dit gedicht is onderdeel van de te verschijnen bundel "Sterrenplantsoen".



Hogere sferen blauw
illustratie M. Ozymantra

3 opmerkingen: