vrijdag 15 februari 2013

De wereld een nest


In den beginne was er de groep, zonder gene, zonder reserve, zonder geheimen. In de groep kende iedereen iedereen en de hele tijd. Intimiteit had geen woord, want er was niks anders dan dat. Mannen, vrouwen, kinderen en opoes leefden in de dezelfde ruimte, over elkaar, in elkaar, op elkaar. Het IK was bijna geheel afwezig. Er was wel taal. Er waren verhalen, maar die kwamen vanuit de groep, werden constant opnieuw verteld, de hele tijd muterend, niemand die dat merkte. Het concept van originaliteit was geheel afwezig.
            Sinds die tijd, hebben we een zondeval ondergaan, een versplintering van Babylonische omvang. Zoveel talen, zoveel verhalen. Zoveel ikken, zoveel geheimen. Eenzaamheid nam de plaats in van opgesloten zijn. Natuurlijk was het niet alleen plezier in de groep. Mensen hebben altijd behoefte gehad aan een geheim, iets van zichzelf. Het IK is een geheim van jezelf, met jezelf. Dat je weet dat anderen eenzelfde geheim hebben verzacht de pijn van het alleenzijn geheel niet.
            Sinds de zondeval proberen we de groep weer te herstellen, maar weten dat dit niet kan zonder onze identiteit op te geven. En dat kunnen we niet meer. Het zaad van onze eenzaamheid is gezaaid en we oogsten er geen samenzijn uit. En toen bedachten we een technologische oplossing. De geschreven taal om onze gedachten over te brengen. Schilderij, tekening, foto om ons beeld over te brengen. Film en computer om onze tijd aan elkaar te tonen. En heel langzaam, dankzij politiek, veroveringen, uitwisselingen, brengen we de hele mensheid terug in een groep. Onze groep. De mensheid.
            En meer dan dat: we registreren de werkelijkheid. Wie had ooit kunnen bedenken dat iedereen welwillend zou meewerken aan het tekenen van een meteorietinslag? Gisteren, 14 februari, Valentijnsdag voor wie daar behoefte aan hebben, een gezellig samenzijn bij een concert van een vriend met vrienden voor mij en mijn vriendin, vertelde iemand over een meteoriet die in het komend jaar zal vallen. 15 februari valt  een kosmische steen op de voormalige USSR. Iedereen met een camera, en dat zijn er verdomde veel, maakt een opname. Zelfs een cultureel ding als een dashboardcamera, zo populair in Rusland, werkt daaraan mee. Het lijkt wel, als je van een afstand naar dit soort dingen kijkt, want het gebeurt overal in elk land, alsof we ons langzaam in kaart brengen en onszelf laten zien aan elkaar. Zoals we ooit in den beginne niet anders konden.
Hoe lang zal het duren voor iedereen iedereen weer kent en ziet, maar dan met de ruimte om jezelf te zijn? De noodzaak is zelfs enigszins daartoe, want als je niet jezelf bent valt je geregistreerde beeld weg tegen dat van al die anderen die als jij zijn. Is ons exhibitionistisch internetgebruik misschien niets anders dan een handreiking uit de eenzaamheid?
Een meteoor boort zich in onze atmosfeer en meer mensen dan ooit zien en registreren dit.


Nog wat meer informatie dat door ons alziende oog van oplettendheid en berekening bekend is geworden over de meteoriet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen