donderdag 18 april 2013

Resisting the flow - Yo La Tengo


 
Het nieuwe album Fade van Yo la tengo begint met het nummer Ohm. Wat? Welke band? Yo la huh? Ja, hoe heeft deze Amerikaanse band zich sinds 1986 kunnen verstoppen? Een klein groepje mensen dat niet vooral naar de gewone zenders luistert kent ze. In al die jaren zijn ze nauwelijks veranderd. Tegen de stroom in zijn ze zichzelf gebleven en hebben ze zich ontwikkeld. Als een goede wijn. Niet als zo’n fles die een half jaar ligt en in een teug met de braai naar binnen wordt gegoten.

Het album begint met dit liedje en gaat natuurlijk over het eeuwige onveranderlijke waar je net zo goed niet tegen kan protesteren. Mensen groeien op, gaan relaties aan, lijden pijn en gaan weer dood. Soms wint slecht, soms goed. Alles verandert. Zo gaan die dingen. Fini. Don’t resist it. Het kan verkeren. De paar coupletten leggen het uit in kinderlijk eenvoudige zinnen. De muziek zelf is een hypnotiserende drone waarin de drie bandleden harmonieus en bijna vrolijk samen zingen.

Dat gebeurt ook weinig bij hen, samen zingen. Meestal is een van hen de drijvende kracht. Vaker de gitarist dan de drumster, soms de bassist. Vaak wisselen ze ook van instrument, maar man en vrouw Yo doen het grootste gedeelte. Zo niet hier dus. Maar wat blijft vooral hangen van het Don’t rage against the dying of the light thema? Resisting the flow. Alsmaar herhalend: resisting the flow. Het zal ze vast niet gaan om die zo mooie boeddhistische vloeiing van het leven. Daar valt tenslotte niks aan te veranderen. Daar kan je beter in mee gaan.

Ze zeggen: werk het niet tegen, maar ze herhalen het zo vaak dat het leven op zich wordt. Een band die al zo lang zijn eigen ding doet, dat zie je niet vaak. Schaamteloos de trends ontwijken, liefdevol elk rockcliché omarmen en herinterpreteren. Net zo lang tot het niet anders dan Yo kan zijn. Net zo lang tot Yo La Tengo synoniem met rock is en vice versa.






1 opmerking: