donderdag 9 mei 2013

Guerilla op het internet


Hoewel ik een hartstochtelijk verdediger ben van het internet, zelfs in die mate dat ik er bepaalde Verlossende kanten in zie, zie mijn tweede blog ooit (hier en hier nog meer over het internet), denk ik dat er natuurlijk ook kanttekeningen mogen worden geplaatst. Niet alleen de voor de hand liggende, zoals  degenererende omgangsvormen, verslavende effecten, contactstoornissen, zelfmoordneigingen, smaakvervlakking, maar ook een die minder vaak wordt besproken in de ‘mainstream media’: privacy.

Gij die niets hebt te verbergen hoeft niet bang te zijn. Dat is het vaak uitgesproken mantra. Of er echt mensen zijn die niks te verbergen hebben, die geen zwakheden in geheimen hebben gewikkeld, die geen pleziertjes in het ondermaanse hebben, of die gewoon de behoefte voelen sommige stukjes van zichzelf voor zichzelf te houden, is maar de vraag. Geen vraag is wat de grote bedrijven graag met uw gegevens doen. Geld verdienen. Over de rug van elke gebruiker.

Dat kennis macht geeft aan degene die er iets mee kan, is misschien spreekwoordelijk. Dat een bedrijf zoveel kennis kan verzamelen dat ze je volgende ejaculatie of eisprong kunnen voorspellen, en daar een plak reclame tegenaan kunnen smijten, is de niet al te verre toekomst. Geef Facebook of Google nog tien jaar. Misschien kunnen ze het al. Misschien weten ze al precies wanneer jouw zwakke moment is dat je kan worden verleid tot een koopje.

De vraag of het erg is dat ze weten wat je wilt kopen en wanneer, of het uitmaakt dat je alleen van hen koopt, alleen hun internetwereld ziet, dat je een onderdeel bent van hun grote kapitalistische machine, die mag best gesteld worden. Hoort de macht over je leven bij een bedrijf of bij jezelf? Ligt de macht over je leven eigenlijk ooit alleen bij jezelf? Is het misschien beter dat als die macht dan niet alleen bij jou ligt, deze het best bij zo veel mogelijk verschillende spelers ligt?

En een andere vraag zou kunnen zijn: hoe behoud ik mijn stukje macht? Of: hoe voorkom ik dat de grote informatiebedrijven teveel macht krijgen? Het antwoord is natuurlijk precies daarin gelegen: informatie. Hoe meer ze weten over een individu, hoe meer ze weten over grote groepen, hoe meer ze die kunnen bespelen voor hun eigen doel: winst. Ze werken met algoritmes die aan de hand van grote hoeveelheden gegevens voorspellen en oordelen. Ze scherpen deze algoritmes aan zodat het steeds makkelijker wordt algemene uitspraken te doen, ook over individuen. Ook over jou stoelgang.

Het argeloos je gegevens op internet zetten is om veel redenen onhandig. De werkgever kan die foto van dronken-jij de avond voorheen tegen je gebruiken. Een hacker vindt je e-mailadres handig om je te besmetten met een virus of rootkit. Alleen daarom al is het handig bepaalde informatie achter te houden. Maar gegevens zoals je volledige naam, je woonplaats, wat je leuk vindt op Hyves, waarnaar je googled, dat is wat de grote bedrijven graag willen.

Daarom zal je soms moeten liegen. Strooi zand in de molen van algoritmes door zo nu en dan ontrouw aan jezelf te zijn. Wees onvoorspelbaar. Een pseudoniem is nooit weggegooid. Dat je op Mars leeft mag onzin zijn en natuurlijk weten ze beter (isp-trackers), toch voelt het alsof hun maaltijd licht is aangebrand. Zeg vooral dat je van Police Academy iii houdt (waar), maar vermeldt ook dat je La Notte hebt gezien (waar?). Maak er een leuk mismasje van. Je echte vrienden weten beter, de rest kan het weinig schelen, Facebook wil je er voor aan het kruis nagelen. Het Internet is niet van hen.

Under pressure
illustratie M. Ozymantra

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen