vrijdag 26 juli 2013

Ramadan in de stad

Ik ben bezig met een schilderij over het Belgische Heizeldrama. Supporters van Liverpool en Juventus sloegen elkaar zozeer de harses in dat er dankzij de paniek zo'n 40 doden en 100 gewonden achterbleven . Dat was in 1985, Het wordt een vrolijk schilderij, naar een afbeelding van de jeugdwedstrijd die eraan vooraf ging. Een onderwerp zoals dit wil ik niet al te ernstig doen. Het is al vreselijk genoeg.

Dat geldt ook voor het onderwerp van Down and out in London and Paris, van George Orwell. Dat soort armoe voelt bijna nostalgisch aan. Terwijl ik het lees raakt het me nauwelijks. In onze wereld heeft armoe een zo ander gezicht gekregen. Sinds die tijd, voor de oorlog, is er wel degelijk veel verbeterd. Al is het buiten West-Europa soms erger. Lees daar White Tiger van Aravind Adiga eens voor. Maar misschien was het daar vroeger nog veel erger. Er is vast  onderzoek naar gedaan.

Een ander boek dat ik net uit heb gaat over Byzantium, het Oost-Romeinse rijk dat tot 1453 heeft mogen bestaan. Judith Herrin probeert hierin, een beetje onhandig, te tonen dat het bestaan van dat keizerrijk eeuwenlang de islamitische kalifaten op een afstand heeft gehouden en zo West-Europa een kans heeft gegund zich in zijn eigen Christelijkheid te ontwikkelen. Niet veel jaren nadat Constantinopel voor de Ottomaanse Turk was gevallen begon in Italië de Renaissance.

In Amsterdam, en vast en zeker in heel Europa, proppen islamieten zich vol bij zonsondergang. Hun vastentijd schuift door het jaar heen, volgens de Islamitische maankalender. Ik wilde het eigenlijk niet over de maan hebben zo snel na een blog over de zon, maar heeft u die prachtige volle maan van laatst gezien? Onze eigenste vastenmaand valt altijd in dezelfde periode. Eigen als je Christen bent, zullen we maar zeggen. Alleen kinderen en zieken hoeven niet mee te vasten, maar voor de rest is het verplicht. Van zonsopkomst tot zonsondergang. Het is al opgemerkt dat dit best zwaar is met die lange zomerdagen.

Ik merk er weinig van. De meeste islamitisch aandoende/uitziende mensen in de stad zijn overdag misschien wat… hoe zou ik het zeggen, wakkerder? Alsof er een sluier van hun ogen en geest is opgelicht. Ik ken dat gevoel. Een tijdje niet eten kan daar voor zorgen. Tijdens de schemer hoor ik drukke stemmen uit de huizen tegenover me. Feest feest feest. In Saoedi-Arabië klagen ze over dat feesten. Het zou niet helemaal eh kosjer zijn om je zo vol te proppen. Tenslotte is Ramadan een tijd om door vasten en gebed dichter tot god te komen. Het lijkt er op dat de westerse islamiet tijdens ramadan liever dichter tot zijn maag komt. Zijn we dan toch allen dezelfde mensen onder dezelfde zon? Dat breekt dan weer door, in dit mooie weer.




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen