vrijdag 2 augustus 2013

Over evolutie en leuke kattenplaatjes


Als je zelden of nooit op Facebook komt, en dat is zeker nog mogelijk, zal het je wel ontgaan dat de wereld wordt geregeerd door aandoenlijke katten, nog het meest door kittens, de jonge versie. Het liefst worden onze stoeipoezen in menselijke situaties gefotografeerd met een tekst die veelzeggend is doch waarschijnlijk geen betrekking heeft op het beestje zelf. Fameus tot op een maand geleden was de chagrijnige Siamees die zo natuurlijk verdoemenis over de rest van de wereld uitriep. Een prachtig plaatje om bepaalde hardnekkige irritaties naar voren te brengen.

Onlangs dook het bericht op dat het in Australië zo heet is dat zelfs koala’s mensen benaderen om water. Er waren foto’s te zien van een koala die het been van een staande wielrenner omklemde en van een die een huis binnenging, water in een bak kreeg en daar blijkbaar zelf in ging zitten. Een ander filmpje doet een lichtje schijnen op de vrijwilligheid als zodanig, want toont een koala die op de grond onder een hek schuilt waar een racefiets tegenaan staat. De eigenaar weet met een bidon het diertje zover te krijgen dat deze de angst voor vreemden opzij zet en als aan een tiet gaat zuigen, terwijlde man zijn kans grijpt en het diertje aait. Iedereen die wel eens in een dierentuin is geweest weet hoe weinig wilde dieren ophebben met onze neiging alles maar te knuffelen dat er knuffelbaar uitziet.

En toen dacht ik, een gedachte kwam tot mij, dat katten ook ooit zo zijn begonnen. Er was een tijd, zeker vele duizenden jaren geleden, dat de voorouders van onze poezelige, maar eigenzinnige kameraad, iets bij onze voorouders ging zoeken en door kopjes te geven en leuk te spinnen steeds meer verkreeg. Ik neem aan dat de overdadige aanwezigheid van muizen in graanschuurtjes de katten aantrok, maar het werkelijke domesticeren kwam pas later. Misschien in ruil voor een flintstoneschoteltje melk. Vanaf toen was het gewoon evolutie. De leukste beestjes mochten blijven, de rest werd verdronken of verjaagd. Onze voorouders deden nog niet aan leuke poezenplaatjes. Aardig en lief zijn bleek een uitstekende overlevingsstrategie. Al komt dat gedrag bij dekat om andere redenen dan wij mensen graag denken. Misschien dat de koala’s nu ook hun eerste stapjes op dat pad hebben gezet.

Precies dit evolutionaire proces, waarin het liefste knuffeltje van de mens voordeeltjes krijgt, is wat veel dieren in de weg zit bij het overleven. Zoals het Wereld Natuur Fonds al enkele keren heeft opgemerkt is het erg moeilijk geld te krijgen voor een zeldzaam insect, maar niet voor een sneeuwluipaard. Hele diersoorten verdwijnen omdat wij ze niet schattig genoeg vinden. Niettemin zijn er volkeren, de Chinezen bijvoorbeeld, die schattigheid absoluut geen graadmeter vinden. Ze eten liever tijgertestikels voor de vruchtbaarheid dan dat ze knuffelen. Ook al houd ik erg van katten en honden, om andere redenen tweede in populariteit, gaat mijn liefde gek genoeg uit naar dieren die door andere mensen niet erg worden gewaardeerd: krokodillen, dinosaurussen en kraaien. Het zal toeval zijn dat die allemaal tot dezelfde familie horen, net als dat katten, honden en beren familie van elkaar zijn.

Kijk, daar lees je zo'n rubriek toch voor, voor die blik?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen