vrijdag 20 september 2013

Desinteresse


Ik weet het niet zo goed meer. Ik zit voor de televisie en raak steeds meer van streek van mijn desinteresse. Er komt een oorlog, er komt geen oorlog. De regering bezuinigt, want… Want ik weet het niet, ik volg het niet. Rutte, die glimworm van een Rutte, ik snap die man niet… Kan het hem dan ook niks schelen? En die andere, die Dijselbloem en dan die vrouwen, ik hou ze niet meer uit elkaar. Ze vragen zoveel aandacht, de hele tijd. We rennen maar, denk ik dan, en als ik voor de televisie zit komen er van die koppen langs die ook weer dingen vragen. Bekende Nederlanders voor een goed doel. Mensen die ik zou moeten kennen, maar ik ken ze helemaal niet. Ze doen een kunstje, dat kan ik zien en het is best vermakelijk. Als een zak chips van middelmatige kwaliteit. Daar kan ik ook best van genieten. En van cola, van de supermarkt, niet hét merk. Ik zie geen merken meer op de televisie.

Dan blijkt er ook van alles in het buitenland te gebeuren. Die oorlog waar kinderen dood worden gemaakt en waar wij ons mee moeten bemoeien. Iedereen zegt dat: bemoei je er toch mee! Soms gooi ik een chipje naar de televisie bij wijze van commentaar, maar daar heb ik dan al snel spijt van. Zoveel chips zitten er ook niet in een zak, ook niet in die van de middelmatige kwaliteit. Is het u wel eens opgevallen dat de chips in een zak van middelmatige kwaliteit allemaal gebroken zijn? Niet geheel aan gruzelementen, maar gewoon in stukjes. Ik vraag me wel eens af of dat de reden is dat ik ze minder lekker vind. Er kan toch niet zo verschrikkelijk veel verschil zijn tussen al die chips? Behalve die hele dure dan, Kettle en zo. Maar die koop ik nooit. Dat is onzin.

Morgen moet ik weer werken. De avonden worden er niet korter op. Het zonlicht is zo schaars als goede aandelen. Morgenvroeg sta ik weer fris op, koffie aan de lip, scheerapparaat aan de keel. Morgen geef ik mijn vrouw een kus als zij naar haar werk gaat, onderweg de kinderen bij haar ouders afleverend. Morgen begint de dag gewoon weer als altijd, met dezelfde grappen op werk, hetzelfde geneuzel en geklaag, hetzelfde broodje kroket en melk, nou ja, niet precies hetzelfde natuurlijk. Morgen begint altijd al als ik thuis kom van werk, mijn schoenen uit schop, de computer aanzet, de televisie, de radio, een gezellig praatje met mijn vrouw, een flesje bier, een zak chips voor op de bank. Dat is wanneer morgen alweer onderweg is. Het knaagt soms wel eens aan me dat ik zo weinig geïnteresseerd ben in de wereld buiten mijn leven. Dat wel.


1 opmerking: