vrijdag 13 september 2013

Drie vrouwen


Laat ik het eens hebben over drie belangrijke vrouwen in mijn leven: Lois Lane, Ally McBeal en Carrie Bradshaw. Inderdaad, drie fictionele vrouwen die in mijn eh nou ja puberteit nogal aanwezig waren. Aangezien de series elkaar met maar kleine overlappingen opvolgen, kan aan de hand van deze drie vrij goed een ontwikkeling worden geobserveerd.

Lois Lane, gespeeld door Teri Hatcher (van latere Desperate Housewives roem), is de journalist als carrièrevrouw die geen relatie kan doen lukken omdat ze de hele tijd met haar werk bezig is. Haar egoïstische ouders helpen ook niet erg. Het is de aanwezigheid van Clark Kent (fantastisch vormgegeven door een verder zelden interessante Dean Cain) die haar de soort van grenzeloze liefde geeft waardoor zij zich emotioneel open durft te stellen. Ze komt er langzaam achter bepaalde ‘vrouwendingen’ toch echt leuk te vinden. Ook is ze niet meer bang kwetsbaar te zijn als hij dat is. Dankzij de raad van Clarks ouders, die als een soort alomtegenwoordige raadgevers optreden, krijgt de relatie een kans van slagen.

Ally McBeal, gespeeld door Calista Flockhart, is de moderne carrièrevrouw voor wie relaties een soort van sagen &; mythen vormen. Haar leven draait om het advocatenkantoor en haar beleveniswereld is zo onstuimig als die van een veertienjarige puber. Ze kan nooit afstand doen van Billy, haar jeugdvriendje, die ondertussen met een ander is getrouwd. Beide zijn dan ook nog haar collega. Het kantoor is haar familie, bevolkt door ontheemde eigenheimers. Gemankeerd als ze zijn vormen ze een underground aan de top van de voedselketen.

Carrie Bradshaw, gespeeld door Sarah Jessica Parker (rond de tijd dat de serie begon niet eens een geheel onfortuinlijke actrice), is schrijfster van een succesvolle column. Die levert blijkbaar genoeg geld op om een prijzig appartement in New York te betalen, dure schoenen en cocktails te kopen. Toch vindt ze genoeg redenen om zo nu en dan te klagen over dat ze arm is. Haar vriendenkring bestaat eigenlijk alleen uit vrouwen of homo’s. De mannen waar zij of haar vriendinnen een relatie mee hebben, maken eigenlijk nooit echt een deel uit van haar leven. Ze lijken uit een ander universum. Die ene vreselijk aantrekkelijke miljonair die ze graag wil gaat gewoon zijn gang en dwingt haar telkens uit te wijken naar makkelijker beschikbare geliefden.

Van de drie series pretendeert de laatste, Sex and the city, de meest realistisch te zijn. Lois & Clark, The new adventures of Superman zijn natuurlijk geheel fictie, gemaakt volgens een tot de finesse doordacht concept, maar springlevend doordat de hele cast en specifiek Lois en Clark perfect worden verbeeld. Ally McBeal, die haar eigen naam aan de serie geeft, leeft in een ivoren toren waarin alles een symbool of metafoor is geworden. Rechtszaken functioneren alleen nog maar om haar kijk op La condition humaine uit te leggen. Net als dat Carries columns alleen maar aanleiding vormen om te praten over de manvrouw-verhouding.

Als ik alleen afga op de drukte die eromheen is ontstaan durf ik te beweren dat Sex and the city de meeste invloed heeft gehad op zijn vrouwelijke kijkers. Al snel ontstonden vergelijkbare exclusieve vrouwengroepjes waar met genoegen over liefde en zo kon worden gepraat, alsook heerlijk kon worden gezopen en uitgegaan.

Wat voor mij in de drie series heel duidelijk naar voren komt is de steeds verdere bevrijding van het vrouwbeeld van clichés. Om deze te vervangen voor een nieuw stel, dat wel, maar daar niet direct over geklaagd. Wat ook naar voren komt is de mate waarin de man zich steeds verder terugtrekt als factoor van waarde. Superman neemt gracieus plaats naast Lois en laat haar evenveel ruimte, die ze graag pakt. Je kan zien dat de serie is gericht op een gemengd publiek, waarvan de fans oorspronkelijk contactschuwe jongens waren. Het is een beetje alsof ze die jongens proberen op te voeden over wat een vrouw echt is. In Ally McBeal zijn de mannen wel gelijkwaardig, maar aangezien we vooral in haar (fantasie)wereld zitten krijgen ze nooit echt een kans. Een relatie is toch al onmogelijk omdat geen man haar jeugdliefde kan vervangen. Zelfs als deze verandert in een macho klootzak en dood gaat blijft ze naar hem verlangen. Noch Robert Downey Jr. of John Bonjovi is voldoende voor haar. Je ziet hetzelfde bij Sex and the city. Geen man is goed genoeg behalve de ideale, Mr. Big, maar die houdt er dezelfde soort eisen op na. Waar bij Ally de mannen nog graag achter haar aanlopen, schrikken ze bij Carrie weg. Je gaat al snel denken dat zelfs als Superman in Sex and the city een gastrol zou hebben hij niet voldoende is voor hun overprikkelde verbeelding.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen