vrijdag 4 oktober 2013

Cultuurman!


Laat ik mij voorstellen. Ik werk al een tijdje voor de gemeenschap en ben een groot liefhebber van alles dat cultuur is. Je zou mij met enige fantasie de Superman van cultuur kunnen noemen. Echt, niks anders dan cultuur is wat ik dagelijks absorbeer. Ik hoef alleen te wijzen op mijn Mickeymouse-wekker die op Radio 1 staat afgesteld. Soms zet ik daarna tijdens het tandeborstelen zelfs André Rieu op. Er is weinig betere muziek in de ochtend dan Strauss. Al kan een deuntje Iron Maiden ook helpen om vooruit te komen. Soms is mijn hoofd nog van hout dankzij die fles rood en dat glaasje scheepsbitter erna. Mijn vrouw en ik weten wel hoe we van de avond moeten genieten!

Zo nu en dan gaan we ook naar een museum, hoor. Laatst waren we bijvoorbeeld in het Zuiderzeemuseum en vorige week hebben we een musicaltje gepikt, “De stratemakers op zee-show”. Dat was nog eens goed ouderwets vermaak. Daar gaan we voor. Die mensen kunnen echt zingen, weet je. Ik houd van goede dingen. Muzikanten die goed gitaar spelen. Schilders die weten hoe ze huid moeten schilderen. Acteurs die me aan het huilen kunnen brengen. Echt, ik kan dan best wel een traantje wegpikken bij Ciske de musical. Wat is dat toch intriest, hoe kinderen vroeger aan hun lot werden overgelaten. Vreselijk! Dat gun je toch niemand? En wat ook intriest is zijn die klodderaars, die herriemakers, dat soort lui. Of acteurs in theater die de hele tijd goddomme roepen. Niet dat ik iets tegen vloeken heb, maar het is niet nodig. Beschaving is wel nodig.


Ik en mijn vrouw gaan in ieder geval eenmaal per maand naar een tentoonstelling, film of toneelstuk. Het is mijn lust en leven. Alle bekende stukken van dit jaar heb ik gezien. Alle box-office krakers heb ik gezien, soms ook een arthousefilm, maar dan alleen de bekende. Je kan tenslotte niet alles zien. Ik ga ook regelmatig op een festival kijken. Ik zou daar niet zonder kunnen. Elk jaar wel eentje. De laatste was zelfs Pinkpop. Ha, we waren de jongste inderdaad, maar dat mag de pret niet drukken. Meestal gaan we naar Crossing Border of zoiets. Meestal is het daar gezellig. Dat is toch het belangrijkste, dat het gezellig is. We waren laatst op een literair festivalletje in de buurt en we zaten op die oncomfortabele stoelen de hele tijd te luisteren naar de een of andere onbekende dichter die zo vreselijk serieus was en er was eigenlijk nauwelijks kans om met wie dan ook te praten en ik zag mensen ongemakkelijk kijken, zo van, is het nou gebeurd, kunnen we dan even opstaan, de benen strekken, een biertje halen, wat bijkletsen, maar die gast, ja, het was ook nog eens een man, nou ja, jongen, die bleef maar doorzagen over het een of ander, iets maatschappelijks waar mijn hoofd pijn van deed, van dat denken waar een mens toch helemaal geen zin in heeft, en niemand durfde op te staan, iedereen verveelde zich, maar niemand durfde op te staan, want als er één zou opstaan zou iedereen volgen, dus deed ik dat uiteindelijk, nam het voortouw en de hele zaal was in één keer leeg. Beetje lullig, maar goed, dan had hij maar niet zo serieus moeten zijn.

Cultuurman
illustratie M. Ozymantra

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen